Tekstanalyse: Maneater – Hall & Oates

Een mannenverslindster? Nee, het is een metafoor, zo tekende John Oates op in zijn memoir Change of Seasons:

The spell she cast was at once shattered and heightened as from the mouth of this goddess spewed forth the most foul, crude, and expletive-laced soliloquy I’d ever heard.

“She would chew you up and spit you out” popped into my head, lodging somewhere deep within the right lobe of my brain.

To this day when I hear “Maneater,” Charlie DeChant’s sleek and sensuous saxophone becomes the sharp, late-day sunlight slanting off the city’s steel-and-glass towers, and the song that started as an ode to a beguiling, if incongruously foul-mouthed, siren becomes a statement on life in the go-go ’80s. A soundtrack to the excesses that brought many a man (myself included) to their knees. The maneater wasn’t just the woman. It was New York City.

Tekstanalyse: A Real Mother For Ya

Geen enkele song van Johnny “Guitar” Watson staat in de Top 2000. Een schande want de man was een groot innovator (heel belangrijk voor de funk en uitvinder van de slogan “bow wow wow yippi-yo yippi-yay”), was een zeer opvallende gitarist sinds de 50s (enorm van invloed op bv het spel van Jimi Hendrix), had een geweldig gevoel voor humor en was een waanzinnig showman.

Maar laat me zijn grote hit A Real Mother For Ya op de analysebank leggen. De tekst staat bol van de slang.

Wanna buy a new car
But the price ain’t right
Be a downside cheaper
Start riding a bike
They’re making milk out of powder
Got the baby’s crying
Rent gone up higher
Got the parents lying
“I’ll pay you tomorrow”

Te weinig geld, alles wordt duurder. Ouders liegen dat ze je morgen zullen betalen.

Lord, its a real mother for ya
Make you wanna run for cover
And if you look you will discover
Lord, its a real mother for ya

‘A real mother’ staat voor motherfucker, iets waar je voor uit moet kijken.

Listen
Got to go to a disco
Throw your troubles away
Dance to the music
That the DJ’s play
And then the lights come on
Like you knew they would
Go home and face the music
That don’t sound too good

Zelfs de moderne muziek trek je niet zo goed meer. Wat voor Johnny Guitar persoonlijk ook gold. Met funk kon ‘ie alles, met disco kon ‘ie niets. Het trok een wissel op zijn carrière.

Een andere song van hem Ain’t That a Bitch heeft een soortgelijke tekst. Ik noem het de moderne blues. Het leven is zwaar. Vandaar die humor dus.

Voor mij als gitarist was hij trouwens ook een groot voorbeeld. Ik ben dol op die venijnige blueslicks die hij op herhaling speelde. In de solo van Real Mother speelt ‘ie zijn bekende lick keer op keer op herhaling. Misschien hebben de meeste luisteraars het niet eens door, het klinkt gewoon geweldig.

Zijn gitaarsound was direct, voor Real Mother en vele van zijn latere hits werd de gitaar rechtstreeks ingeplugd op de mengtafel. Iets wat Prince ook deed. Maar ik hoor het liefst Johnny Guitar omdat het meer venijn en pijn in zich draagt.

Een gitaarsound waarvan Zappa, overigens complimenteus bedoeld, heeft gezegd: alsof je een ijspriem door je voorhoofd slaat. Watson was het grote voorbeeld van Zappa.

En Bobby Womack noemde hem “the most dangerous gunslinger out there.” Etta James heeft haar manier van het zingen van een ballad overgenomen van Johnny Guitar. In haar woorden: “They call Elvis the King, but the sure-enough King was Johnny Guitar Watson.”

Kortom: het is een feit, Johnny Guitar Watson was een geniaal musicus. En Real Mother is een mooi staaltje moderne blues. Universeel en voor de eeuwigheid. Had in de Top 2000 gemoeten!

Muziekanalyse: Buffalo Grass van Todd Rundgren

Like buffalo grass
You crawled across my heart
Oh, like buffalo grass
Wrapped yourself around my heart

Een liefdeslied dus. Maar we gaan het niet over de tekst hebben.

Buffalo Grass klinkt behoorlijk electronisch. En een beetje te dun, te druk en te galmend naar mijn smaak. Toch is het een heel interessant nummer. Er zit een refreintje in wat in je kop blijft hangen en ondersteund wordt door een gewaagde harmonie.

In het intro klinkt een elektrische piano met een werkelijk enorm lange galm erop. Bij de 3e herhaling komt er een gitaarachtige synthesizer/sampler bij. Bombastische drums met een dwepende galm zetten in. Melodieus is het vrij eenvoudig. Het geluid is vrij open, weinig instrumenten klinken. Met de zin “And every time I cut you off, you grow right back” zet Todd een kleine modulatie in die een oplossing naar het refrein afwingt.

En ja hoor dan zet het refrein precies op tijd in.

Kicken!

Een dikke muur van geluid klinkt.
Een vervormde gitaar en diverse synthesizers spelen de melodie unisono mee.
Todd neemt het koortje voor zijn rekening.
Maar bij “Oh, like buffalo grass” wordt het unisono spel ietwat opgegeven en zorgen een paar instrumenten en stemmen uit het koortje voor spannende harmonie.
De harmonie bestaat uit noten die vrij dicht bij elkaar liggen, wat voor een broeierige harmonie zorgt.
Het refrein klinkt nogal bombastisch.

Na 2 maal refrein laat de gitaarsolo er geen gras over groeien, slikt 2 tellen van de laatste maat in en zet hoog en fel in.

Hoor hoe in het 2e refrein een orgeltje heel hard de melodie unisono meespeelt.
En hoor hoe Todd een groot koor maakt door zijn stem diverse malen te dubbelen.
Het is een juweel van een refrein dat nogal zwaar aangezet wordt.
Episch zou je tegenwoordig zeggen.
Wat op zich logisch is voor iemand die verantwoordelijk is voor Meatloaf’s Bad Out Of Hell productie.