Nieuw op Spotify for Artists: artiesten kunnen zelf uploaden

Gisteren maakte Spotify bekend dat artiesten voortaan hun muziek zelf kunnen uploaden, dus zonder verplicht gebruik te moeten maken van een label of aggregator (zoals bv CD Baby, Distrokid etc.). Een geweldige stap, die eigenlijk wel te voorspelen viel. Iets wat bij YouTube, Flickr, SoundCloud, Facebook, Twitter allang kan moet toch op een gegeven moment ook voor Spotify gaan gelden? Uploaden zonder tussen middelmen leek mij altijd al een must voor Spotify. Het was een kwestie van tijd, zo bleek.

Dit is dus een geweldige stap voor Spotify en artiesten in het algemeen, maar wel iets waar we in Nederland nog even op zullen moeten wachten. Spotify krijgt nu te maken met het 1-op-1 uitbetalen aan artiesten en labels, wat de boekhouding behoorlijk omgooit. Logisch dus dat Spotify deze nieuwe functionaliteit gefaseerd gaat uitrollen. Op dit moment is het een invite-only service en alleen voor artiesten in de VS. Deze groep zal het systeem testen en feedback geven. Deze service is overigens gratis, ook over de royalties berekent Spotify geen aanvullende fee. Super! Ik ben erg benieuwd wanneer we in Nederland deze nieuwe service kunnen gaan gebruiken.

Deze upload functionaliteit vormt een onderdeel van Spotify for Artists, dat al veel langer bestaat. Hiermee is het bijvoorbeeld ook mogelijk voor alle artiesten om hun eigen bio in Spotify te wijzigen en foto’s te uploaden zonder enige tussenschakel ter goedkeuring.

Het zal niet lang meer duren of we kunnen spreken van een totaal vernieuwde muziekindustrie. Kickûh!

Google toont het aan: muziekfans brengen het grote geld in

Jarenlang klaagde de muziekindustrie steen en been over het ongeautoriseerde gebruik van muziek in YouTube-videos door vloggers en fans. Jarenlang werden deze mensen afgeschilderd als dieven die geen respect zouden hebben voor het copyright van artiesten wiens werk zij in hun video’s laten horen. Welnu, het vandaag verschenen rapport ‘How Google Fights Piracy’ (link naar Google Drive PDF) laat zien dat die muziekindustrie er helemaal geen bal van begrepen heeft. Ik citeer:

The vast majority of content uploaded to YouTube does not infringe anyone’s copyright.

To date, YouTube has paid over $3 billion to the music industry alone, and fan uploads now drive 50% of the revenue paid out to the music industry.

Zet dit af tegen Spotify. Een dienst die nog altijd geen enkele euro winst maakt. Sterker nog, Spotify is verliesgevend, zwaar verliesgevend zelfs en elk jaar wordt het verlies groter! Spotify heeft betaalde klanten, maar het zijn er slechts 1 op de 4. Qua businessmodel is het dus nog altijd een brak model.

Lees verder

Steve Albini, man met zuiver geweten: internet heeft het probleem van muziek opgelost

In de recente HBO documentaireserie Sonic Highways die oud Nivana-drummer Dave Grohl samen met de Foo Fighters maakte, komt in deel 1 de legendarische muzikant en geluidstechnicus Steve Albini aan het woord. Zo vertelt hij over de dronken telefoongesprekken van een voor hem onbekend persoon die hem jaren geleden in het midden van de nacht opbelde en hele verhalen opstak over zijn favoriete platen. Pas veel later wordt het Steve duidelijk dat het Kurt Cobain is die hem steeds belt. Kurt vindt de productie die Butch Vig voor Nevermind heeft gedaan te glad en wil Steve masseren om zijn band Nirvana te helpen met de opnames van In Utero. Steve’s antwoord lees je in de sleevenotes  van de box ter ere van de 20e verjaardag van dat album:

I think the very best thing you could do at this point is exactly what you’re talking about doing: bang a record out in a couple of days with high quality but minimal production, no interference from the front-office bulletheads. If that is indeed what you want to do, I would love to be involved.

Je hebt mensen met een zuiver geweten. Zij handelen vanuit bepaalde principes, vanuit zuiverheid. Steve Albini is zo iemand. Noem hem geen producer want dan wordt hij kwaad. Steve beschouwt zijn werkzaamheden als geluidstechnicus van hetzelfde niveau als dat van een loodgieter: eenmalig, dus waarom zou hij daar nog aanvullende royalties over moeten ontvangen? En dus weigert hij die telkens weer. Aan In Utero had hij schatrijk kunnen worden, maar niet dus. Principes. Zuiver geweten.

Dat zo’n zuiver geweten hem een boel geld kost daarover vertelt ‘ie ook in Sonic Highways. Om zijn studio te kunnen onderhouden moet hij 1000 dollar per dag omzetten. Steve heeft al eens zijn huis moeten verkopen en wat oude gitaren weg moeten doen om te kunnen overleven. Als bijverdienste speelt hij kaartspelen tegen geld. Geld waarvan hij soms zijn eigen personeel moet betalen. Het is de prijs die hij betaalt voor zijn innerlijke rust, zijn geweten.

Steve sprak afgelopen zaterdag op de Face the Music conferentie in Melbourne. En hoewel eigenlijk alles wat ‘ie zegt niet nieuw is, het is wel bemoedigend. Steve vertegenwoordigt de mening van wat je gerust het alternatieve internet mag noemen en wat hij zegt is een steuntje in de rug voor velen. Het is de bekrachtiging van een opvallende visie en mentaliteit. Een internet dat juist dankzij filesharing vorm heeft gekregen. Een internet dat juist de kracht van het verdwijnen van alle tussenpersonen omarmt. Het is een visie die ik deel. En hoewel Steve en ik qua muzikale opvatting behoorlijk verschillen, zijn visie op de muziekindustrie en zijn hang naar zuiverheid en dingen zelf doen (DIY) deel ik volledig.

Hoewel de slangenkuil van de muziekindustrie nog steeds vol idioten zit die geen reet om muziek geven maar het puur om het geld doen, Steve kijkt de andere kant op. Aan die andere kant schijnt de zon. Die andere kant biedt meer dan ooit tevoren kansen aan bandjes om het fucking zelf te doen, zonder foute graaiers die geen reet van muziek begrijpen. Aan die andere kant wordt er meer muziek gemaakt dan ooit tevoren. Aan die andere kant is er geen ballotage commissie van volgevreten idioten. Aan die andere kant hoef je geen DJ’s meer om te kopen. Aan die andere kant boek je een tour via email en verkoop je de muziek en merchandising rechtstreeks aan je fans. Aan die andere kant kun je met een zuiver geweten je principes blijven koesteren.

De Guardian heeft de complete lezing van Steve gepubliceerd. Wat ik dus maar wilde zeggen: verplicht leesvoer!!!

(omslagfoto: Wired Photostream / CC BY-NC)

Geen enkele artiest haalt platinum in 2014

Dat het kantelpunt eraan zat te komen kon iedereen voorspellen. Dit jaar is het zover, hoewel het jaar nog niet om is valt de uitslag prima te voorspellen volgens Forbes: 2014 wordt het jaar dat geen enkele artiest meer in staat bleek om 1 miljoen albums te verkopen. De award die de RIAA (Amerikaanse variant van BUMA) jaarlijks uit de kast trekt zal dit jaar dan ook niet uitgereikt worden. De gouden tijden zijn voorbij.

Beyonce zelf getitelde album haalde het niet. Lorde – Pure Heroine haalde het niet. En de soundtrack van de Disney animatiefilm Frozen haalde het niet. Ze blijven allemaal onder de 800.000 steken. De singles doen het wel nog goed, zie ondermeer het succes van Happy van Pharrell.

Het gaat hier dus om album verkopen. Iets dat de komende jaren nog verder zal afglijden naar beneden. Zeg maar gerust: het album is dood. Als artiest kun je maar beter singles maken dan albums. Op de streaming diensten zoals YouTube, SoundCloud en Spotify heeft het album ook allang afgedaan. Liefhebbers verzamelen songs in een playlist en geven geen donder om een heel album.

De grote labels getuigen van arrogantie en complete onwetendheid. De muziekindustrie had in plaats van Napster te bestrijden toendertijd in het jaar 2000 een deal met Napster moeten maken. Maar de muziekindustrie wilde toen niet luisteren. En volgens mij nog steeds niet.

Bronnen:

(via Lykle op Twitter)

Update:

Inmiddels zijn de definitieve cijfers van Nielsen bekend (pdf).

EHPO stopt ermee! Wie moet nu de muzikanten redden?

niels

Ik heb het gevoel dat er een nieuwe tijd is aangebroken. Wat ik met EHPO probeerde te doen is klaar. Bloggen ga ik vast wel weer doen, op een ander moment, op een andere manier, over andere onderwerpen. Muziek en marketing zullen altijd voorbij komen, maar de glasheldere insteek die EHPO heeft en al 5 jaar bovenaan deze pagina prijkt, laat ik los. Eerst met vakantie en in het najaar ergens anders opnieuw beginnen. Of niet. Ik zie wel.

Aldus Niels Aalberts voor de laatste keer op zijn blog Eerste Hulp Bij Plaatopnamen.

Niels won, net als ik, ooit een Dutch Bloggie voor de titel Het Beste Muziekblog van Nederland. Terecht, want hij blogde zich de tandjes, had verstand van zaken en jarenlange ervaring als A&R manager van PIAS, zat bovenop het muzikale nieuws en had een uitgesproken mening. Met EHPO richtte hij zich met name op het muziekmanagement en de promotionele zaken rondom muziek. Hoewel Niels ook regelmatig zijn muzikale voorkeuren onder woorden bracht. 5 jaar lang deed hij dat, dag in, dag uit.

Ooit verzorgde ik samen met Niels en Andrew Dubber een muziekconsult in de Academie voor Popcultuur, Leeuwarden. Hij was toen, juni 2009, druk bezig met het management en de marketing van Kyteman. Dat ging hem vrij goed af want Kyteman is inmiddels een gevestigde naam in de Nederlandse Muziek geworden.

Tussen mij en Niels zijn er wat overeenkomsten. Naast het winnen van een Dutch Bloggie. Zo denken wij hetzelfde over het gratis weggeven van muziek als methode voor aandacht. En wij vinden het  illegaal verklaren van muziekdownloads grote onzin. Niels begon op een gegeven moment, jaren geleden, met Perfect Albums een soort best-of  van een bepaalde artiest of muziekstijl via een zipje online te verspreiden. Inmiddels is er een speciale website voor Perfects.nl met legale streaminglinks naar Deezer en Spotify.

Dat het nu voor Niels klaar is dat snap ik. Want wat levert zo’n blog nu eigenlijk op? De oude directeur van de BUMA stak vorig jaar een oprotpremie van 7 ton zo zijn broekzak in en zijn opvolger pakt 3 ton per jaar uit de jaarlijkse verzamelbak met geld die uitgekeerd moet worden aan muziekcomponisten. Tenminste, van wat er overblijft na die gigantische overhead. Componisten verdienen volgens een rapport uit 2009 ( inmiddels zal het vast nog slechter gesteld zijn) gemiddeld 12.000 euro per jaar waarvan ruim de helft in 2008 zelfs niet meer dan 6.000 euro per jaar bleek te verdienen. Niels zijn blog was gratis, had waarschijnlijk behoorlijke bezoekersaantallen maar leverde in concreto natuurlijk geen enkele euro op. De verdiensten zijn dan waarschijnlijk alleen in afgeleiden uit te drukken. En hoewel dat wellicht niet een directe reden is om te stoppen, net zo goed als muzikanten vanwege de poen ook niet zo snel zullen stoppen, het maakt het wel een heel stuk lastiger om dat gepassioneerd en gemotiveerd te kunnen blijven doen.

Muzikanten moeten geholpen worden. Zij verdienen onze aandacht en zij verdienen hulp en advies daarbij. Met muziek je brood verdienen is en blijft lastig. Misschien wel lastiger dan ooit tevoren. En dat geldt niet alleen voor die “perfecte zangers” van The Voice die ff snel een overnight succes wensen maar ook voor de Echte Muzikanten. Mensen die met bloed, zweet en tranen jarenlang stad en land afreizen om hun ding te  doen. Omdat er iets moet. Zelfs als ze er bijna niets mee verdienen. En bij Niels werkte dat volgens mij net zo. Ik zal het hem van de week vragen. Maar voor nu: bedankt Niels!

Wordt vervolgd.

Todd Rundgren: “de muziekindustrie innoveert niet”

Toen XTC haar geweldige album Skylarking door Todd Rundgren liet produceren, zat Todd volgens zanger Andy Partridge vaker achter zijn Mac te programmeren dan dat hij volledige aandacht aan het produceren van het album gaf. Het is een verhaal dat we met een korreltje zout moeten nemen want Skylarking is een prachtplaat geworden en waar het stempel van Todd duidelijk op terug te horen is.

Het moge duidelijk zijn: Todd is zeer goed op de hoogte van moderne techniek, computers en internet. Zijn plaat Liars van een paar jaar geleden nam hij op met behulp van Propellerhead Reason, een pakket waar ik ook al jaren mee werk. En Todd voelt goed aan welke kant de techniek ons opduwt. Ook hier voel ik verwantschap met Todd, al zeg ik het zelf.

De zeer conservatieve muziekindustrie snapt er niets van. Al jaren niet. Wellicht omdat die muziekindustrie haar geld verdient met het verkopen van muziek als product, op een geluidsdrager. Albums verkochten goed, maar pas bij de CD verkoop werd er echt bakken met geld verdiend. Die tijd is nu compleet over. Muziek is niet langer een tastbaar product of een product dat aangeschaft moet worden om te kunnen beluisteren. Muziek is een service/dienst geworden. Services als Spotify, maar ook YouTube, Soundcloud of bijvoorbeeld Pandora bieden de mogelijkheid naar muziek te luisteren op elk moment zonder deze te hoeven kopen.

Todd voorspelde jaren geleden een muziekservice zoals die van Napster; muziek op een centrale server aanbieden. En Todd voorspelde een model zoals dat van Spotify; via een maandelijks bedrag alle muziek van de wereld kunnen beluisteren, net zoals kabeltelevisie werkt. Todd probeerde zijn ideeën aan de muziekindustrie te verkopen maar die hapte niet. En liet zo alle kansen aan haar neus voorbij gaan.

Als je kijkt naar de innovatie van de laatste jaren, geen enkele service wordt bedacht door de muziekindustrie maar het zijn de IT-bedrijven die ermee komen. Lees: Napster, iPod/iTunes, Spotify, YouTube, BandCamp, SoundCloud et cetera.