Waarom maak ik muziek?

Tja, waarom maak ik muziek? De echte reden is misschien niet eens zo eenvoudig te achterhalen. Omdat ik geen aardappel ben? Niet als dier geboren ben? Omdat ik geen grote liefde voor kantklossen voel? Omdat ik nooit een voetballer wilde worden? Omdat muzikanten applaus krijgen?

Omdat het leuk is?

Ik ken heel veel dingen die ik erg leuk vind maar toch niet de hele dag doe. En muziekmaken is vaak helemaal niet leuk. Je oefent je helemaal scheel en dan nog klinkt het vaak beroert. Eelt op je vingers, soms pijn in de polsen, snaren die op het verkeerde moment breken, het gesodemieter van je instrumenten goed onderhouden en het dag in dag uit geconfronteerd worden met mensen die veel betere muziek maken dan jijzelf. zucht Okay, af en toe vallen een paar dingen op z’n plek en is muziekmaken leuk. Levert het mij hetzelfde genot op als dat wat de luisteraar ervaart. Muziek is leuk als het communiceert.

Omdat het belangrijk is?

Tja, wat is belangrijk? Blijven ademenen. Een goede ouder voor je kinderen zijn. Lief zijn voor je partner, je dierbaren. Anderen helpen. Maar muziek kan ook helpen. Sodeju nog aan toe, ja hoor! In muziek vinden hele volksstammen zingeving. En een liedje, een muziekstuk, is als een kindje. Dat soms zelfs langer leeft dan 100 jaar.

Omdat het een uitdaging is?

Er zit een voordeel aan gezwoeg en geploeter: het moment dat het niet als gezwoeg en geploeter voelt, treedt er een soort staat van verlichting in. Dat voelt lekker! Maar het is wel een beetje zoals met je hoofd tegen de muur bonken en er dan plotseling mee ophouden om te beseffen hoe lekker dat is. Maar muziek is natuurlijk wel een echte uitdaging. Wie ooit hele goeie muziek hoorde weet waar je de lat moet leggen. En de kick komt dan wanneer je die lat aantikt. Een lat die telkens weer wat hoger komt te liggen. Sommigen moeten voor zo’n kick met een parachute uit een vliegtuig springen of tussen de witte haaien in Egypte gaan zwemmen. Ik daarentegen pak mijn gitaar.

Ach, weet je, wie een moord begaat moet zich verantwoorden. Maar de muziekmaker? Die moet vooral muziekmaken. Niet waarom, maar daarom!

Omslagfoto van Marco Raaphorst, genomen tijdens Slik Live in Eindhoven 20 mei 2018 met Ruud van den Boogaard, Bjorn van der Doelen, Jack Poels (Rowwen Heze) en Stephanie Struijk (Stevie Ann)

We zijn geen robots, toch?

Veel muziek is meuk. Wordt op de automatische piloot gemaakt. Is opzettelijk zo samengesteld zodat het op iets anders lijkt. Het feest der herkenning. Volgens conservatieve muzikale regels gemaakt. Aalglad en saai. Zonder dat er enige rare noot klinkt.

Niemand verbaast zich er over dat door de automatisering er banen verdwijnen. En die banen zullen de komende jaren blijven verdwijnen. Dat geldt vooral voor beroepen die weinig tot geen creativiteit vereisen. Zaken die we vooral niet leuk vinden om te doen. Monotoon werk. Vies werk. Zeer precies rekenwerk. Inspannend werk.

Strak monotoon in de maat slaan doet een drumcomputer gedienstiger dan een drummer. Je hoort hem nog zelden in een popliedje. Hetzelfde geldt voor de violen als we naar een speelfilm kijken die door een toetsenist in plaats van een orkest ingespeeld zijn. Ook de opnamestudio zit tegenwoordig gewoon in elke laptop. En in elke iPad.

Alles dat te automatiseren valt, zal ook echt geautomatiseerd worden. Zelfs in de kunst. Geen enkele liefhebber van muziek boeit het of er een echte drummer, gitarist, bassist, een potje lekker heeft zitten te spelen. Nu niet, en straks niet.

Het gaat hard, dat verdwijnen van die beroepen. Ze gaan vervangen worden door een programma, een app. Wat kunnen we eraan doen? Onze ware aard laten zien. Dat we rauw, grillig, imperfect, kinderlijk, speels, creatief en vooral menselijk zijn. Want het punt is namelijk: we zijn geen robots en moeten het niet willen zijn. Maar die computers, die willen dat wel.