Op zoek naar de hardnekkige calvinisten met Leo Blokhuis

Het tv-programma Achter de dijken van Leo Blokhuis heeft mijn aandacht. Ik zet er een alarm voor en kijk het live, zover het kan. Gisteravond lukte dat niet omdat ik op het moment van uitzending keek en luisterde naar oud-Brood gitarist David Hollestelle die een hand door zijn zwartgeverfde haar had gehaald waardoor het piekerig alle kanten uitsprong terwijl hij onderwijl nonchalant op een Teye gitaar hoge noten op een overstuurde versterker eruit stond te persen. Maar eenmaal weer thuis keek ik de uitzending van Blokhuis gelijk terug. Omdat ik nou eenmaal heel benieuwd ben naar die volksaard van De Hollander.

Deze aflevering – Aflevering 4: De echo van Calvijn – stond in het teken van muziek en schilderkunst. Leo constateert dat we een volk van koren zijn, een direct gevolg van Calvijn die in de 18e eeuw alle Psalmen liet voorzien van unieke melodieën zodat de kerkgangers deze mee konden zingen. Ook de beeldenstorm en Van Gogh kwamen aan bod. Van Gogh zou een groot calvinist zijn omdat hij zich kapot werkte en het hem niet om roem te doen zou zijn geweest. “Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg.”

In het zaaltje waar David Hollestelle van snaar ging zaten opvallende Hollanders. Ook oud-Brood manager Koos was meegekomen. Hij droeg een shirt zonder kraag maar had wel een stopdas om de nek. Imago, mode, eigenwijzigheid, een middelvinger richting Calvijn? Ook aan David Hollestelle kun je zo op het blote oog geen greintje calvinisme ontdekken.

En zelfs bij Van Gogh zie ik eigenlijk een enorme afkeer van onze volksaard. Van Gogh zocht net als vele schilders toentertijd zijn heil in Parijs. Daar riekte het naar de avant-garde. En daar werd enorm veel gezopen. Een calvinistische gematigheid  kun je bij hem toch niet constateren? Afgezien van zijn enorme werkelan dan. “Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg.” Ook die vlieger gaat voor Van Gogh niet op. Vincent was bij vlagen compleet gek, dat weet iedereen. Daarbij vergeleken is Herman Brood een zacht eitje.

Ik geloof zeer dat onze volksaard voor een belangrijk deel door Calvijn bepaald werd. Maar ik geloof ook in een tijd na Calvijn. Ging na de tuttige jaren 50 onze volksaard door de kunst en de rock ‘n’ roll in het bijzonder, de hippies, de provo’s, Koot en Bie, Wim T. Schippers, Jan Wolkers, de Stones in het Kurhaus, de Dolle Mina’s, de krakers, de punkers, van die dingen dus, niet definitief op de schop?

Zij die hard gierend op hun gitaar hun Sympathie voor Duivel betuigen, houdt achter dat stoere schild toch een hardnekkig calvinist zich schuil?

Verhoudingen online: Nederland is HUGE!

Nominet heeft een paar maanden terug een wereldkaart gemaakt van alle geregistreerde first level domeinen, dus de .nl, de .de, de .uk en zo verder. Het levert een kaart op die laat zien dat wij Nederlanders een zeer grote speler zijn online. De UK is een kleine factor 2 groter. En Duitsland is bijna 3 keer zo groot. Maar wereldwijd staan we op nummer 5 en binnen Europe op 3. Veel groter dan Frankrijk, Italië en Spanje. En dan te bedenken dat onze Nederlandse taal een vrij kleine taal is die in een beperkt aantal landen gesproken wordt!

Lees verder

Opdracht aan Nederland: toon mij menselijkheid

Dat het persoonlijke vandaag de dag voorop staat lijkt mij logisch. Social media werkt nu eenmaal van persoon tot persoon, 1 op 1. Een blog werkt precies zo. Overigens is dit niets nieuws want blogs bestaan inmiddels alweer zo’n 20 jaar. Maar ok, toegegeven, het duurt even voordat de hele wereld die omslag maakt. Met name in Nederland zijn de meeste bedrijven en organisaties nog lang niet zover. Zij schuwen menselijkheid in de manier waarop ze communiceren.

In Amerika hebben ze allang het licht gezien. Daar blogt elke CEO al jaar en dag op persoonlijke titel. Het moet je opgevallen zijn hoezeer Obama zijn menselijke kant laat zien en zich werkelijk op alle sociale media manifesteert. Tot aan een Tumblr-blog toe.

Bedrijven en organisaties die vandaag de dag nog denken dat mensen geïnteresseerd zijn in zoetsappige verhalen zonder enige vorm van menselijkheid zijn ten dode opgeschreven. Deze bedrijven en organisaties denken dat het normaal is om je te verschuilen achter een team. Om niet vanuit de 1e persoon enkelvoud te schrijven maar vanuit de meervoudsvorm. Maar dat doe je in een normaal gesprek toch ook niet?

“Wij van Wc-eend adviseren Wc-eend”

De meervoudsvorm komt misschien krachtiger en machtiger over, wij versus jij, maar het maakt de communicatie wel in 1 klap ongelijkwaardig. En dat vreten we niet langer. Met ongelijkwaardigheid, daar vegen we de bips mee af!

Het is niet effectief als je niet op persoonlijke titel kunt communiceren. Als je de menselijke kant achterwege laat. Het is verdacht, niet open en niet transparant. Met wie we te maken hebben, dat blijft vaag.

Mensen geven om mensen maar geven vrijwel geen ene fuck om bedrijven en merken. We switchen net zo gemakkelijk. 1 muisklik en weg zijn we. Overstappen van iPhone naar Android? Geen enkel probleem. Van Windows naar Mac, Facebook eruit, van Whatsapp naar Telegram, het is allemaal doodeenvoudig. Sterker nog: we doen het dag in dag uit.

Een bedrijf, een organisatie, een product of dienst, het zijn kille dingen. Maar de mensen erachter, die wil ik horen, want zonder hen is er niets. Dus wil ik hun visie horen, hun zoektocht naar betere kwaliteit, hun keuzes en afwegingen.

Kortom: wees niet een bedrijf. Wees niet een product. Wees niet een dienst. Maar wees een mens! Schrijf en spreek in jouw woorden. Met al je imperfecties. Met al je slechte dagen. En al je dromen. Maar schrijf en spreek eerlijk, zodat ik kan meevoelen. Toon mij menselijkheid.

Dit is mijn opdracht aan de Nederlander.

Engelstalige podcasts en het verlies van Nederlandsheid

Hoewel de absolute aantallen podcastluisteraars in Nederland lager liggen, lijken ook de Nederlandse iTunes-ranglijsten van de afgelopen week Stein’s indruk te bevestigen. Serial en nog drie andere Amerikaanse podcasts staan in de top tien, en slechts één podcast van een Nederlandstalig radioprogramma staat genoteerd: Met het oog op morgen.
VPRO Dorst – Podcast Mania

Toen ik vorig jaar van de NTR groen licht kreeg voor het uitzenden van mijn radiodocumentaire Oostende Healing zat ik met 1 ding in mijn maag: een belangrijke rol in mijn documentaire was weggelegd voor de brit Mike Butcher. Hoe moest ik dat oplossen? Robert Soomer, hoofdredacteur van Radio6, nam mijn zorgen weg: “geen probleem, van onze luisteraars kun je verwachten dat ze Engels prima verstaan”.

Het iTunes-ranglijstje zoals de heer Stein in bovenstaande quote aanhaalt, bevestigt dit. De Nederlandse luisteraar heeft geen enkel probleem met Engels. En luistert dus vooral naar Engelstalige podcasts. Net zo goed als de meeste popliedjes ook in het Engels zijn. Zonder ondertiteling zingen we uit volle borst mee. Zelfs mijn dochter van 12 die vanavond naar Katy Perry gaat. En natuurlijk begrijpt ze die teksten niet helemaal, hoewel het Engels op haar leeftijd er al zeker vrij goed inzit, maar die ontdekkingsreis in een onbekende taal neemt met de dag toe. En die wordt juist door muziek en internet gestimuleerd.

We schuiven steeds meer richting de Engelstaligen op. Het is een logisch gevolg van de globalisering, van een wereld die door moderne media slechts 1 muisklik van elkaar verwijderd is. Een wereld die zonder taalproblemen nu eenmaal beter en breder kan communiceren.

Zonder misverstanden in taal kunnen er misschien wel oorlogen worden voorkomen. Voelen we ineens die eenheid die ons bindt omdat we niet langer een communicatieprobleem kunnen aanvoeren als argument om elkaar vooral niet te willen begrijpen. Wat nu als de hele wereld elkaar tenminste kan verstaan en begrijpen? Hoe mooi de techniek ook is, is dat niet de ware innovatieslag die we aan het maken zijn?

Maar misschien komen we er wel helemaal niet uit. Blijft het een jarenlange strijd tussen Chinees, Engels, Spaans, Frans en misschien ook wel Esperanto.

De meest logische vervanger van ons Nederlands lijkt mij de Engelse taal. Wat zal dit voor onze Nederlandse identiteit betekenen? De Nachtwacht noemen we allang The Night Watch. En Wooden Shoes is een bekender begrip dan klompen. Echt boeien doet dat niet. Als je mekaar maar verstaat, toch?

We kunnen wel vast blijven houden aan het Nederlands, maar we schuiven gewoon met z’n allen een bepaalde kant op.

Die boer op klompen, het is een leuk beeld maar we zijn het allang niet meer.

“Hee, het lijkt hier wel net New York!”

 

rotterdam-skyscrapers

(de foto’s maakte ik vandaag in Rotterdam aan de Maas)

#metablog 8: zelfvertrouwen

Het heeft mij weleens aan zelfvertrouwen ontbroken. Ik dacht dat ik niet goed genoeg was. Ik keek teveel naar anderen. Ik hechtte teveel waarde aan het oordeel van anderen.

Het is een risico dat op de loer ligt. Het kan erin sluipen. En let wel, twijfel is goed want daar wordt het alleen maar beter van, maar een gebrek aan zelfvertrouwen niet. Het is een vorm van angst. Faalangst.

En het is zo Nederlands, dat weinige zelfvertrouwen. “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg”.

Die grijze mentaliteit. Niet durven op te vallen. Het maaiveld.

Wij Nederlanders zijn te weinig trots op wat we doen en maken. We wijzen maar wat graag richting Amerika. Of we gaan het in China zoeken. Bedrijven die we nog een exportprijs meegeven ook.

We zijn pas trots op andere Nederlanders als zij zich ergens anders in de wereld hebben bewezen. Onze politiek doet er driftig aan mee. Nederland in de uitverkoop. Met als gevolg dat bedrijven als Philips en Shell razendsnel naar het buitenland wisten te verkassen.

Het is een mentaliteitskwestie, dat populistische neerkijken op onze eigen cultuur. Toch is Nederland een land waar we juist trots op zouden moeten zijn. Obama positioneren we maar wat graag voor De Nachtwacht. En wat te denken van wat recentelijk The Common Linnets geflikt hebben?

Het nummer Calm After The Storm is een sober en eerlijk liedje. Totaal niet des Songfestivals. Maar het zette daardoor juist het circus van het Songfestival compleet op zijn kop. Geen opsmuk, gewoon een simpel liedje dat eenvoudig uitgevoerd werd. Zij brachten echte muziek terug naar een festival dat afgegleden was naar een groot tenekrommend clownesk gebeuren.

Een dag later kwam deze Neil McCormick met dit geweldige stuk. Nederland, het land van de echte liedjes. Het land van lef. Het land van stoer tegen de stroom in zwemmen. Het mag weer, we mogen weer trots zijn. En ik hoop voor heel lang.

Claudia de Breij en Paul de Leeuw geloofden er niet in. Net als Albert Verlinde. Ach, wat weten zij nu van muziek? Het ging allemaal op dat lacherige toontje: nee hiermee gaat Nederland natuurlijk nooit het Songfestival winnen.

Dit keer nu eens niet een succesverhaal van een over het paard getilde DJ die achter een groot altaar op play drukt. Zo’n gekkie die voor de rest van de avond met zijn handen in de lucht staat te wapperen omdat die handen helemaal niets anders te doen hebben.

Nee, dit keer een verhaal over echte muziek die met bloed, zweet en tranen tot stand was gekomen. Muziek met een ziel. De trots viel bij Ilse en Waylon van de gezichten te lezen. Zelfs nog ruim voordat ze op dat Europese podium stonden. Maanden ervoor had Paul de Leeuw nog een flauwe grap over de hoed van Waylon gemaakt in een uitzending van De Wereld Draait Door.

Maar goeds, het gebeuren had grote impact. Ook voor De Wereld Draait Door. Want afgelopen maandag zaten bij De Wereld Draait Door geen Ilse en Waylon aan tafel. Die hadden hun lesje wel geleerd. En dus had DWDD bij gebrek aan beter voor de zoveelste keer Claudia de Breij en Paul de Leeuw aan laten treden.

Ilse de Lange en Waylon hadden er overduidelijk geen zin in om slechts een stukje van het nummer in die 1 minuut te proppen die De Wereld Draait Door van muzikanten eist. Bij RTL Late Night kun je als band gewoon het hele nummer spelen en dus zaten ze daar. Het getuigt van disrespect voor muziek dat De Wereld Draait Door het blijkbaar nog steeds, na al die jaren, niet kan opbrengen dat een band het volledige nummer uitvoert. En Matthijs pretendeert nog wel een grote muziekliefhebber te zijn. Dat gaat er bij mij dus niet in.

Zelfvertrouwen heeft natuurlijk ook alles met het bloggen te maken. Wees als blogger dus niet jaloers op radio, televisie, kranten en magazines. Want jij blogger, jij schrijft digitaal. Iedereen kan je lezen. Jij bent de toekomst. De toekomst van Nederland.

Trots op Nederlandse cultuur

Nederland zoekt het al jaren in het buitenland. Onze mensen zijn niet goedkoop genoeg en dus doen we zaken met goedkopere landen. De zaken die we wel hier in ons kikkerlandjes produceren exporteren we maar wat graag. En we importeren dezelfde producten uit weer andere landen. Dat noemen we handel, het tegen geld laten circuleren van goederen.

Wat van ver komt, is lekker. Dat weten we maar al te goed. We smullen van alles wat Engeland en Amerika ons op het gebied van muziek brengt. Ook onze internetgoeroe’s halen we graag van ver. Voor heel veel geld willen we die lui lezingen horen geven.

Maar waar is toch onze eigenheid gebleven? Dat wat ooit typisch Nederlands was en niet door hele goedkope krachten in China geproduceerd wordt. Volgens mij zijn wij die eigenheid – noemden we dat vroeger niet cultuur? – compleet kwijtgeraakt.

Wooden Shoes made in China, dat idee. Het lijkt onschuldig, maar is het niet want het betekent het failliet van onze cultuur. Jarenlang werd de Nederlandse eigenheid in de verkoop gedaan. Wie dat goeie handel vindt, mag het zeggen.

Weblogs 10 jaar in Nederland

Las ik in de Bright van deze maand. Papierenversie.

1999.

Ik ontdekte de weblogs pas in 2000 volgens mij. Tegelijkertijd met Blogger. Toen ben ik ook begonnen. In het engels. Onder mijn persoonlijke domein raapie.nl. Jarenlang super succesvol. Er ging maandelijks meer dan 30 gigabyte over de server. Toen ik voor mijzelf begon in 2003 heb ik het account opgeheven. Alles weer opnieuw opgebouwd onder het domein melodiefabriek.nl. Om in eind 2005 in het Nederlands te gaan bloggen onder mijn eigen naam marcoraaphorst.nl.

Het gaat maar door. Het gaat maar door. Ongelofelijk!

P.S. Even een kleine sneak terug in de tijd, 1999, Alt0169.

De pilot van Creative Commons Nederland en Buma/Stemra wordt met 1 jaar verlengd

Het is alweer een jaar geleden dat Creative Commons Nederland en Buma/Stemra een samenwerking zijn aangegaan. Hun pilot project, waarmee het voor Buma/Stemra-leden mogelijk werd muziek ook onder een vrije Creative Commons licentie online te publiceren zonder dat daar automatisch een vergoeding van de eindgebruiker tegenover staat, wordt nu met een 1 jaar verlengd.

Lees op de CC Nederland website: Pilot flexibel rechtenbeheer met een jaar verlengd.

Ik had verwacht dat deze pilot omgezet zou worden in een vaste regeling. Dat is dus niet het geval. Kortom: er is nog twijfel en wellicht ook een (te) lage deelname aan deze pilot. Misschien dat dat komende jaar nog gaat veranderen. Wellicht dat ik eens wat mensen aan de tand kan voelen over deze kwestie. Tips en vragen zijn natuurlijk ook welkom. U vraagt, Raaphorst draait!