Geweldige verteltechniek van New York Times en Huffington Post

still uit 'Desperate Crossing'

still uit NYT Magazine

The New York Times is een van dé pioniers op het gebied van multimedia verteltechniek (of te wel: storytelling). In deze documentairevorm vallen beeld, geluid en tekst samen op een manier die weliswaar lineair is opgebouwd maar waar je als eindgebruiker toch op een flexibele manier doorheen kunt klikken en scrollen zonder de lijn van het verhaal te verliezen. Het is een interactieve vorm waarmee de longread, een lang stuk tekst, tot leven komt omdat dan weer een stuk tekst, dan weer prachtige fotografie en dan weer een stuk video de volledige aandacht zal vragen. Een format waarmee de NYT sinds haar productie Snow Fall defintief naam gemaakt heeft. Het resulteerde zelfs in het werkwoord snow falling omdat de hele wereld ermee werd aangestoken en is gaan experimenteren met deze verteltechniek.

Deze maand publiceerde The New York Times de fraaie documentaire Desperate Crossing over de boottochten van 733 Libische vluchtelingen die de oversteek naar Italië proberen te maken, waaronder 59 kinderen onder 5 jaar (!).

En ook The Huffington Post bleef niet achter. Ook zij investeerde de afgelopen tijd flink in deze multimedia verteltechniek. Het resulteerde in het onwaarschijnlijk verhaal van 4 moeders van ISIS strijders: Mothers Of ISIS. Ook hier is de verteltechniek adembenemend mooi.

Natuurlijk, het web biedt alle media-typen die we in de oude wereld voor het web ook al kenden. Maar het bundelen van die media-typen is iets nieuws, dat is toch echt iets dat alleen het web mogelijk heeft gemaakt. Het is naar mijn idee de presentatievorm voor het vertellen van verhalen die de meeste mogelijkheden biedt. Een vorm waarin de gebruiker zelf het tempo bepaalt, zoals met lezen ook het geval is, maar met de aanvullende mogelijkheden van geluid en bewegend beeld.

Deze moderne documentairevorm vraagt om goeie teksten, goeie fotografie, goeie audio en/of video en bovenal: een perfect werkende webpagina met een groot gebruikersgemak. We staan daarin nog maar aan het begin. Wat dus een te gekke uitdaging betekent!

De New York Times laat het zien: zo bouwden Skrillex, Diplo en Justin Bieber de track ‘Where Are Ü Now’

Geweldig om te zien hoe de New York Times de track ‘Where Are Ü Now’ van Skrillex, Diplo en Justin Bieber analyseert. Muziektechnische taal wordt voor de verandering nu eens niet vermeden en ook worden de geluidstechnische behandelingen, de editing, uitvoerig beschreven. Wat we sounddesign noemen, mijn specialisatie. Het is deze klankvormgeving die de track karakter, dynamiek en kleur geeft. Een specialisatie die in de loop van de jaren een steeds grotere rol heeft gekregen. Niet alleen in popmuziek en dancemuziek, maar ook in films, radio en televisiedocumentaires en podcasts. Dankzij moderne audiosoftware kun je het geluid tegenwoordig met ongekende precieze sounddesignen (zie ook mijn post Met een ijsklontje muziek maken).

De track ‘Where Are Ü Now’ wordt in tekst, audio en op beeld geanalyseerd. Ik wil je adviseren om als eerste het stuk The Inside History of ‘Where Are Ü Now’ op de NYT-site te lezen. In dit artikel zul je ook een podcast/audio-onderdeel aantreffen dat specifiek op de samenwerking tussen het drietal ingaat. Het fraaiste onderdeel van de totaalanalyse is de speciale video die de NYT van de track heeft gemaakt. In de video worden de 3 heren geïnterviewd, leggen zij precies uit hoe de track werd opgebouwd door het te laten zien en horen.

Voor mij is het ook geweldig om te zien hoe Skrillex op zijn laptop (MacBook Pro die ik zelf ook gebruik) met Ableton Live (software die ik zelf ook sinds 2001 gebruik) werkt want zo werk ik namelijk zelf ook. Vroeger had je een grote studio nodig, een technicus die de knoppen bediende en een groep muzikanten. Tegenwoordig kun je die dingen allemaal in je eentje doen, zoals ik ze meestal doe. Of, zoals deze heren, met zijn drietjes. Met een hele vette hit als resultaat.

(omslagfoto: still uit video NYT)

Chasing Clicks – metriek moet een strategie ondersteunen maar geen strategie op zich zijn

New York Times R&D baas Matt Boggie publiceerde op Medium.com een stuk over de onzinnigheid om je teveel te laten leiden door de metriek van de aantallen. Als voorbeeld geeft hij het megasucces van Seinfeld dat in het begin mocht rekenen op een totaal gebrek aan populariteit. Veel tijd was nodig om het grote publiek bekend te maken met een serie die compleet afweek van de norm (*). Matt betoogt dat we niet in staat zijn om de boel goed te meten, en zeker niet op korte termijn. Hij pleit daarom voor een simpele focus, die zo oud is als de weg naar Rome.

Whether a story is spread through print, websites, mobile applications, or watch-sized glances, it is the quality of the story and the clarity with which it’s told that reaches hearts and changes minds.

Ik ben het grondig met hem eens.

Chasing Clicks →

* FUCK de norm!

De zonnige kant van hacken

Hacken heeft een zonnige kant. Waarom? Simpel, omdat hackers de zwakke plekken in systemen blootleggen zodat je maatregelen kunt nemen om nog veel grotere problemen te voorkomen. Zoals Brenno de Winter het bijvoorbeeld aanpakt met zijn hackervrienden. Die toonde aan hoe slecht de beveiliging van bijvoorbeeld de DigiD, cheaptickets.nl en de OV-chipkaart geregeld was. Maar in plaats van respect voor deze ethische hackpogingen (puur bedoeld om onze eigen veiligheid te garanderen) zat het Openbaar Ministerie een tijd lang achter Brenno aan. Het heeft hem 10.000 euro uit eigen zak gekost en het OM weigert Brenno dat bedrag terug te betalen, zo las ik gisteren in Vrij Nederland (09 / 3 maart 2012).

In Amerika snappen ze het een heel stuk beter, zo lijkt het want onder de titel ‘The Bright Side of Being Hacked‘ klopte de The New York Times 2 dagen geleden een goed artikel over de hackerbeweging Anonymous.

Anonymous bestrijdt het kwaad vanuit een ethisch oogpunt. Maar gaat nog veel verder dan hacken alleen.

Anonymous is a wake-up call

Als je het mij vraagt zijn deze bewegingen noodzakelijk om internet vrij te houden. Ze toetsen systemen en mensen op hun zuivere werking en gedrag. Ze zijn sterk moralistisch en proberen machtsmisbruik aan te pakken.

Ook onze nieuwsmedia is zo lek als een mandje. Alle persberichten worden letterlijk overgenomen zonder wederhoor te plegen. En dan heb ik het niet alleen over de APN-berichten (waar Anonymous ons trouwens, terecht, op aanspreekt) maar over alle (!) persberichten. Kwestie van copy and paste en het staat online of gaat met de gedrukte versie mee. Zoals je gisteravond in een uitzending van het VARA-programma RamBam kon zien. Opvallend overigens dat het publiek op Twitter deze fake-nieuwsberichten wist te ontmaskeren. Zeg maar kijhard: #nieuwsredacties #fail. Kortom: het publiek is veel slimmer dan de gevestigde orde. Opnieuw een bewijs van Wisdom of of the Crowds.

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.