Gefeliciteerd met de stichting die we nooit gewild hebben

Ik kreeg gisteren via LinkedIn felicitaties voor het feit dat ik al 7 jaar voorzitter ben van Stichting Offline070. Nou…. daar ben ik he-le-maal niet blij mee. Laat staan trots op! Het is een stichting die ik namelijk he-le-maal nooit gewild heb!

Toen ik 7 jaar geleden in Den Haag, in Theater aan het Spui het Blog-Art festival met Karin organiseerde en we daarvoor subsidie ontvingen, werden we door de gemeente verplicht een stichting (Offline070) op te richten. Heel vreemd want zowel Karin als ik hebben een eenmanszaak. En ook vreemd omdat diezelfde overheid altijd roept dat creatievelingen vooral als ondernemers moeten handelen. Nou ja, dat deden we dus al! Maar diezelfde overheid verplichtte ons dus maar mooi zo’n softe er-gaat-geen-flikker-geld-in-om stichting te beginnen! Begrijp jij het nog? Wij ook niet!

Notarisje blij en wij 647,50 euro armer. Een stichting die we slechts 1 maal gebruikt hebben. Inderdaad ja, cultuur is een dure “hobby”.

Financieel zijn we goed bezig geweest, al zeg ik het zelf. Hoewel de meeste organisatoren eindigen met torenhoge schulden en het mega laat uitbetalen van de artiesten hebben wij dat allemaal super netjes afgehandeld. Dat creativiteit en financiën niet samengaan is gewoon gelul van een dronken aardbei.

Gedoe met belastingen…

Voor de stichting hadden we een zakelijk rekeningnummer nodig. Daarvoor betaalden we per kwartaal 35 euri alleen omdat pokkeding in stand te houden. Leuk toch zo’n bank?… NOT! Totdat we erachter kwamen dat een stichting ook zonder rekening kan, en zeker de onze waar geen duppie meer in omging. Kortom: opheffen die handel!

En ook kregen we gedonder met de Belastingdienst. 2 maal. De laatste keer was vanwege het feit dat ik 1 maal (vorig jaar in 2015) vergeten was de omzetaangifte voor de stichting te doen. Elke 3 maanden vulde ik op het online formulier netjes in dat ik niets had aan te geven. Nihil. En ook al doe je dat sinds 2010 op die manier, als je het één keer vergeet dan krijg je een aanslag van duizenden euro’s! Waar ze zo’n berekening vandaan halen, dat weet niemand en komt ook nooit iemand te weten, maar het gebeurt wel. Goeie lessen anti-stress zijn dat geweest, dat wel. Maar wat een gedoe en dat allemaal vanwege die domme stichting die wij never ever ooit gewild hebben!

Niet 1 maar 2 wethouders

Een festival hebben we nooit meer georganiseerd. Ook al bleek achteraf Blog-Art een groot succes te zijn, Gemeente Den Haag had naar ons toe altijd een wantrouwende houding aangenomen. Maar als je met je kop in alle kranten staat en het NOS Journaal op je eigen festival komt filmen dan weten de 2 wethouders toch maar mooi niet hoe snel ze bij je festival aanwezig moeten zijn. Ik hoor het de directeur van Theater aan het Spui nog zeggen: “nee er komen NOOIT 2 wethouders spreken”. Dus wel! Dezelfde directeur stuurde ons een email nadat we hem hadden laten weten dat VPRO De Avonden een interview met ons wilde:

hoe doen jullie dat…… te gek.

zitten jullie in de wereld draait door?

7 jaar later hebben we die lege Stichting Offline070 nog steeds. Het organiseren van een festival, dat kun je ons wel toevertrouwen. Maar er een enorme buzz omheen generen is eigenlijk nog wel het leukste. En het is iets dat ik, we, uhm soms wel missen…

Maar ons ermee feliciteren? Laat lekker zitten joh!

Teveel evenementen in Den Haag?

Toch vreemd dat wanneer je een evenement aflast – FREDxTheHague – omdat er te weinig bezoekers op voorhand een kaartje hebben gekocht je juist van heel veel mensen reacties krijgt in de geest van “oh maar ik wilde wel komen hoor!”. We kregen ook reacties van organisatoren van andere festivals en theatermedewerkers uit Den Haag. Ze hebben te kampen met teruglopende bezoekersaantallen. Het vreemde is dat het niet, zoals met FREDxTheHague, alleen voor beginnende evenementen geldt (da’s logisch, onbekend maakt onbemind), maar ook voor de Bekende Namen in Den Haag.

Wat is het? Crisis? De cultuurhaat die om zich heel slaat? Nou als het het laatste is hoop ik dat de cultuurhaters nooit kinderen krijgen want kinderen zijn dol op creativiteit en cultuur.

En ook zo maf:

FREDxTheHague (nog) niet gelukt

fredx-editie-1-gecanceldBalen want het is (nog) niet gelukt: FREDxTheHague. Op voorhand, via de voorverkoop, zijn er te weinig kaarten verkocht. We hadden het kunnen laten doorgaan, maar dan doe je financieel een aderlating en zet je de sprekers voor een veel te lege zaal. Dat dus niet. Als we het doen, Karin en ik, dan willen we het goed doen.

Maar goeds …fuck yeah GRRRRR!

Placebo-effecten bij Het Uitgestelde Doen

Samen met mijn vriendin organiseer ik blog-art, een creatief evenement voor en door bloggers, in Theater aan het Spui, Den Haag.

Mijn vriendin en ik wilden blog-art graag organiseren. Dus besloten we het te gaan doen (doen!). We hadden een soort globaal idee hoe het eruit zou zien. Vervolgens gingen we op zoek naar een geschikte ruimte. Mensen bellen. Sommige mensen bleken niet hulpvaardig. Dat schiet niet op. Totdat je op een dag in Theater aan het Spui staat, elkaar aankijkt en beiden denkt: “dit is de plek!” En een week of twee later wordt het na een gesprek met Cees Debets, de directeur, ook echt De Plek.

Een aantal mensen vroegen ons: “denk je dat daar behoefte aan is?”. Sommigen zelfs direct: “dat moet je maar eens onderzoeken!”.

Wat nu onderzoeken? Ik geloof geen bal van onderzoeken. Kijken of ergens behoefte aan is? Het is een kwestie van ergens in geloven en het ook echt gaan doen. Natuurlijk, als uit een onderzoek blijkt dat het publiek er positief tegenover staat ga je misschien met een positiever gevoel aan de slag, maar naar mijn idee is dat een placebo-methode. Niemand kan van te voren inschatten of iets zin heeft. Of iets nut heeft. Of er behoefte aan is. Je moet er zelf in geloven en dan komt het er. Hoe dan ook. Desnoods door heel hard te werken en heel lang vol te houden. Bovendien blijkt dat het tegendeel ook altijd waar te zijn.

Als je weet waar je voor gaat, je niet door ‘ja-maar’-meningen laat afleiden, het tijd geeft en weet vol te houden, slaag je altijd!