Perfect, perfecter, perfectst (in muziek)

Alle opgenomen muziek is voor een deel gladgestreken, perfecter gemaakt. Wanneer we muziek opnemen beginnen we ermee elk instrument een eigen kanaal te geven zodat we het geluid beter kunnen uitbalanceren, kunnen mixen zodat de drums of de gitaren de zang niet zullen overstemmen. Of we knallen wat galm over de stem zodat ‘ie wat minder in-your-face, droog/rauw klinkt. En wat compressie op de drums is “noodzakelijk” om de enorme dynamiek in te dammen. En ja, we doen ook compressie op de bas, op de zang, op eigenlijk alle instrumenten.

Lees verder

Van gerommel naar georganiseerd

tom-op-nimby

Het is mijn grootste fout. Ik steek teveel tijd in details. Natuurlijk zijn details belangrijk maar niet vanaf het moment dat je ergens aan begint. Door teveel bezig te zijn met details vergeet ik vaak het grotere geheel. En da’s stom.

Ik steek ook een middelvinger op richting de computer omdat de computer al veel te snel je de keuze biedt om iets goed te laten klinken. In mijn muzieksoftware heb ik zeer veel geluidsbronnen, gave geluiden en meer van dat lekkers. Al snel zit ik minutenlang te zoeken naar een geluid voordat ik überhaupt een serieuze noot heb ingespeeld. En aangezien mijn gitaargeluid tegenwoordig geheel via versterkersimulatie software tot stand komt bestaat ook daarbij het risico dat ik met mijn gitaar op schoot eerst even te uitgebreid op zoek ga naar een goed geluid. En dat geldt voor de klopgeesten onder jullie even zo goed. Die rooie lijntjes onder foutief getypte woorden geven het schrijversbreintje gelijk het gevoel “oeps, foutje! corrigeren!”. Doe het maar niet, corrigeren kun je beter pas in een later stadium doen.

Zoveel tijd stoppen in detaillering heeft bij mij vaak tot gevolg dat ik moe word van dat korte stuk muziek (lees: ik begin het hartgrondig te haten) en het misschien nooit meer af zal maken. Op mijn computer staan dan ook veel van die korte ideetjes, helemaal gedetailleerd uitgewerkt maar die nergens toe leiden. Goed klinkende meuk.

Details zijn voor later. Niet iets om tijd en energie in te stoppen aan het begin van het creatieve proces.

Kortom: ik wil dit niet meer. Nooit meer.

Voortaan ga ik eerst pielen zonder op details te letten. Kritisch nadenken is daarbij verboden, alles mag, alles kan. Als een kind in zijn speelparadijsje (lees: studio) die er van alles muzikaal uit ramt. En pas als het kind helemaal uitgespeeld is mag het geheel in elkaar gezet gaan worden. De meuk dient verwijderd te worden en er zal ingezoomd moeten worden op details. Maar niet eerder, want een kers op de taart heeft namelijk eerst een taart nodig. En liefst een beetje een grote ook!

Het hoeft niet perfect, goed is goed genoeg!

Als je een boek of een CD maakt dan ga je er vanuit dat dat de definitieve versie is. Noem het de bevroren versie. Daarna gaat het naar de drukker en daarom moet alles kloppen. Achteraf nog iets corrigeren kan dan niet meer. Je kunt hooguit op een nieuwe druk wachten. Of de CD nog eens remasteren of wat dan ook.

Als je iets op het internet publiceert heb je daar niet mee te maken. Op internet werkt het principe Publish Early, Publish Often juist beter. Zelfs bij iets belangrijks als software ontwikkeling zien we dat terug. Onder het logo van Google Gmail stond jarenlang BETA. De meeste software is nooit af. Altijd komt na versie 1 een 2e versie. Nooit komt er een final version.

Wikipedia, is ook nooit af. Die edit-knop blijft uitnodigend op het scherm staan.

Veel creatievelingen hebben moeite met dit principe, die willen het zelf doen met een sterke neiging tot perfectionisme. Toch is dat erg ouderwets denken. De netgeneratie denkt immers allang niet meer zo. De netgeneratie verwacht niet dat je perfect bent. De netgeneratie verwacht dat je doet waar je goed genoeg in bent. Niet perfect, want niets is perfect.

De netgeneratie pakt jouw foto en past het contrast aan. Zo, beter. Die pakt jouw foto, verkleind hem en gebruikt hem bij een blogpost. Die gebruikt jouw muziek voor een video. En iemand gebruikt een onderdeel uit die video weer in een presentatie. De netgeneratie produceert data, consumeert data, deelt/share data en remixt data.
De net generatie is data.

Waarom zou je je inhouden?

Ooit ontmoette ik op een feestje een fotograaf. Toen ze vertelde over hoe ze fotografeerde legde ze een hand op haar borst en trok een serieus gezicht. “Dat zijn niet zomaar foto’s, ik stop er echt mijn ziel in!”

Ze waren niet onaardig. Er zaten een paar goeie foto’s tussen. De mevrouw geloofde niet in Flickr waar iedereen zomaar bij kon komen. De foto’s waren te intiem voor haar. Slechts een paar foto’s, ik schat een stuk of 12, waren op een afgesloten Facebook-profiel te zien.

Het voelt raar zo’n houding. Waarom zou je het niet willen laten zien aan iedereen? En waarom zou je je zo inhouden? Ik bedoel, 12 foto’s, wat is dat nou?

Natuurlijk snap ik het wel. Het heeft iets te maken met het woordje kwaliteit en een soort van schaamte voor iets dat minder dan geweldig zou zijn.

Ik ken mensen die hun Flickr-stream niet willen vervuilen met de foto’s die ze met hun mobiel maken. Stel je voor dat de echte kenners dat zien! Ze schamen zich ervoor.

Stel je maakt per dag een stuk of wat foto’s, dan knal je dat er toch op? Natuurlijk gooi je de slechte foto’s weg, maar waarom zet je de rest niet online? Hetzelfde geldt voor blogs. Alles wat je wilt delen met de wereld kun je delen, daarom heb je toch een blog genomen? Dus waarom zou je jezelf beperken, je inhouden? Denk je dat het publiek dat niet goed vindt?

Als ik iets geleerd heb de afgelopen weken, dan is het wel het feit dat bij alles wat ik maak er een publiek is. Mensen die het lezen, die het beluisteren. En sommigen raken ontroert, die horen of lezen de emotie die erin zit, misschien mijn emotie of de emotie die ik wil overbrengen. Dat laat zich niet inhouden. Want zonder emotie is het helemaal niets. Slechts techniek. Woorden op een scherm. Een paar gekleurde pixels. Een trommelvlies dat klappert.

the Art of LOFI

Mijn vriendin vraagt het me soms, waarom ik mijn muziek al snel een beetje spooky laat klinken.

Ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat ik soms ook gewoon cleane dingen maak. Omdat het zo loopt. Omdat de klant het wil. Stand van de maan. Het voedsel dat ik tot me neem. Whatevah.

Okee, ik hou van LOFI. Uit te spreken als HIFI, maar dan anders. WIFI spreek je ook op die manier uit, hoewel vrijwel niemand dat doet.

Dat is een cleane track. Erg digitaal.

Maar ik hou inderdaad zeer van rare warme, gruizige en vage klanken. Misschien omdat ik graag met de computer werk maar tegelijkertijd de perfectie ervan een groot nadeel vind. Een computer kan een perfecte cirkel tekenen. En elke letter A ziet er op het scherm telkens precies hetzelfde uit.

Dat vraagt om een offset. En het gekke is: dat is precies mijn karakter. Als de anderen zus doen, dan doe ik zo.

The Sweet Spot

Iets heeft The Sweet Spot of niet. Het niet te verklaren ‘iets’ dat ervoor zorgt of het wel of niet werkt.

Bij het afstellen van een gitaar merk je het. De hoogte van de snaren in combinatie met een paar andere instellingen zorgt ervoor dat het geluid en de bespeelbaarheid optimaal zijn. Het heilige gebied, The Sweet Spot.

Of je componeert muziek en alles voelt alsof je het al kent, aardig, maar het mist The Sweet Spot. Een pauze, een verandering in de harmonie, een paar noten erbij, anders of er juist af.

Net niet is het totaal niet voor mij. Bijna echt is fake. Zonder The Sweet Spot is het niets. Is het de olifant in een porseleinen kast.

Met perfectie heeft het niets te maken. Eerder met de balans tussen perfect en niet perfect. Spanning die opgeheven wordt.

Audiophiles and recording engineers may refer to a “sweet spot” as the focal point between two speakers where an individual is fully capable of hearing the stereo audio mix the way it was intended to be heard by the mixer. Sound engineers also refer to the “sweet spot” of any noise-producing body that may be captured with a microphone. Every individual instrument has its own sweet spot, the perfect location to place the microphone(s) to get the best sound.

(bron: Wikipedia)

The Sweet Spot valt precies in het midden. Resoneert zoals het hout zou moeten resoneren. Met kracht, met toon.

Als eeuwigdurende energie in beweging gezet.

Die verschrikkelijke auto-tune

Zo, nog ff een postje voordat ik boodschappen ga doen.

Over de Auto-Tune. Een apparaat die een valse noot weer zuiver doet klinken. Het strijkt alles glad. Zonder rauwe kantjes. En het klinkt dus nergens naar.

Kinderenvoorkinderen draait er ook al jaren op. Geen vals zingende kinderen meer, maar gladde gevoelloze meuk. Heel dom, want juist door de imperfectie worden dingen mooi. Omdat de mens, de natuur, en eigenlijk niets perfect is.

Want perfectie is saai!

Hier 10 voorbeelden:
hometracked-autotune-abuse.mp3

Maar lees ook vooral de aanvullende informatie hierover.