Opdracht aan Nederland: toon mij menselijkheid

Dat het persoonlijke vandaag de dag voorop staat lijkt mij logisch. Social media werkt nu eenmaal van persoon tot persoon, 1 op 1. Een blog werkt precies zo. Overigens is dit niets nieuws want blogs bestaan inmiddels alweer zo’n 20 jaar. Maar ok, toegegeven, het duurt even voordat de hele wereld die omslag maakt. Met name in Nederland zijn de meeste bedrijven en organisaties nog lang niet zover. Zij schuwen menselijkheid in de manier waarop ze communiceren.

In Amerika hebben ze allang het licht gezien. Daar blogt elke CEO al jaar en dag op persoonlijke titel. Het moet je opgevallen zijn hoezeer Obama zijn menselijke kant laat zien en zich werkelijk op alle sociale media manifesteert. Tot aan een Tumblr-blog toe.

Bedrijven en organisaties die vandaag de dag nog denken dat mensen geïnteresseerd zijn in zoetsappige verhalen zonder enige vorm van menselijkheid zijn ten dode opgeschreven. Deze bedrijven en organisaties denken dat het normaal is om je te verschuilen achter een team. Om niet vanuit de 1e persoon enkelvoud te schrijven maar vanuit de meervoudsvorm. Maar dat doe je in een normaal gesprek toch ook niet?

“Wij van Wc-eend adviseren Wc-eend”

De meervoudsvorm komt misschien krachtiger en machtiger over, wij versus jij, maar het maakt de communicatie wel in 1 klap ongelijkwaardig. En dat vreten we niet langer. Met ongelijkwaardigheid, daar vegen we de bips mee af!

Het is niet effectief als je niet op persoonlijke titel kunt communiceren. Als je de menselijke kant achterwege laat. Het is verdacht, niet open en niet transparant. Met wie we te maken hebben, dat blijft vaag.

Mensen geven om mensen maar geven vrijwel geen ene fuck om bedrijven en merken. We switchen net zo gemakkelijk. 1 muisklik en weg zijn we. Overstappen van iPhone naar Android? Geen enkel probleem. Van Windows naar Mac, Facebook eruit, van Whatsapp naar Telegram, het is allemaal doodeenvoudig. Sterker nog: we doen het dag in dag uit.

Een bedrijf, een organisatie, een product of dienst, het zijn kille dingen. Maar de mensen erachter, die wil ik horen, want zonder hen is er niets. Dus wil ik hun visie horen, hun zoektocht naar betere kwaliteit, hun keuzes en afwegingen.

Kortom: wees niet een bedrijf. Wees niet een product. Wees niet een dienst. Maar wees een mens! Schrijf en spreek in jouw woorden. Met al je imperfecties. Met al je slechte dagen. En al je dromen. Maar schrijf en spreek eerlijk, zodat ik kan meevoelen. Toon mij menselijkheid.

Dit is mijn opdracht aan de Nederlander.

Big Brother

Telefunken_FuBK_test_pattern-w800

We keken naar de videobeelden van ruim 20 jaar geleden.

We deden gek. We trokken gekke bekken. We playbackten een liedje. Ons zelfgeschreven liedje. We zongen. We speelden gitaar. We speelden de noten rechtstreeks de Atari computer in. En alles, werkelijk alles namelijk we op video op. Dus ook hoe we een maaltijd klaarmaakten. En hoe we onze tanden poetsten. En hoe we naar het Songfestival keken terwijl we kopstootjes dronken. En hoe we daarop kankerden, op dat fucking Songfestival.

“Hij heeft wel geleefd”, zei de een. Een van de vrienden is alweer 2 jaar dood. Met hem maakte ik muziek. Ik heb mijn HEAO ervoor opgegeven, toen. Blind ben ik voor de muziek gegaan. Ben ik nog trots op. Fuck de HEAO!

Terwijl we rete onzeker waren.

Omdat we dachten dat we anders waren. En dat waren we ook. We droegen rare shirts, rare korte broeken, met van die rare heuptasjes. We zagen er niet uit. We hoorden er niet bij. We waren niet stoer zoals stoere jongens horen te zijn.

Wisten wij veel!

“Toch is dat dualistische leuk”, opperde ik.
“Zeker weten”, antwoordde mijn maatje.

“En wat hebben we gelachen”, zei ik.
“Zeker weten”, antwoordde hij weer.

“Een soort Big Brother”, aldus mijn vriendin.

Ja precies, zonder schaamte. What the fuck!

Verantwoordelijk voor alles dat je publiceert

still-monica-nouwens

Deze tweet riep wat kritische reply’s op en dus heb ik besloten, voor de verandering, me wel verantwoordelijk te voelen voor wat ik zojuist gepubliceerd heb.

Wat een ander uit mijn teksten haalt is naar mijn idee een interpretatie van hetgeen ik publiceer. Mensen, als ze überhaupt al goed lezen, halen vaak hele andere dingen uit een tekst dan wat de schrijver/blogger ermee bedoelt. En ik zal niet altijd alles heel duidelijk benoemen want ik wil meestal de fantasie een beetje prikkelen. Dit is mijn persoonlijke blog en ik kan zeggen wat ik wil. Punt. Het draait hier om persoonlijke verhalen, mijn smaak, mijn kijk op en interpretatie van dingen.

Misschien vind je mij wel een lul. Of misschien word je zo kwaad van mijn blogpost dat je 5 kilo servies besluit kort en klein te gaan slaan. Moet ik me daar voor verantwoordelijk voelen?

Moet ik alle mogelijke afwegingen maken voordat ik iets publiceer? Rekening houden met alle andersdenkenden? Rekening houden met de gemoedstoestand van mijn lezers. Het besef hebben dat daar misschien een zeer labiel persoon tussen zou kunnen zitten die tot rare dingen in staat is?

Ik snap wel waarom heel veel bloggers niet echt persoonlijk durven te bloggen. Omdat ze bang zijn voor de gevolgen. Wat die ook mogen zijn. En omdat die gevolgen niet goed vallen in te schatten, publiceren ze maar niet. Lekker veilig. Ik noem het een vorm van zelfcensuur.

Anything can happen. Maar dat is dan wel jouw verantwoordelijkheid.

En ik? Ik ben slechts een stukje tekst op jouw scherm. Doe ermee wat je wilt!

This Wild Idea: 365 persoonlijke portretten in foto’s en audio

Theron Humphrey was jarenlang fotograaf in een commerciële fotostudio totdat ‘ie besefte dat het inhoudsloos werk was. Waarom zou je iets alleen maar voor de poen doen terwijl je zoveel meer uit jezelf halen kunt? Hij fotografeerde zijn opa tijdens een kerstmist en kwam er bij thuiskomst achter dat de man overleden was. Hij besefte hoe waardevol die foto’s zijn, want wat nu als hij bijvoorbeeld kinderen krijgt? Dan zou hij ze de foto’s van opa kunnen laten zien.

Theron besloot door Amerika te gaan reizen en in 365 dagen elke dag een serie foto’s en een audio-interview te maken van een persoon die hij toevallig ontmoette. Hij stelde ze vragen over waar ze geboren waren, over hun werk en meer van dat soort persoonlijke vragen. En hij maakte foto’s met details van het huis waarin ze wonen, de koelkast open, het bed niet opgemaakt.

Bekijk de 365 persoonlijke portretten op thiswildidea.com →

Zit er nog een beetje logica achter, meneer Raaphorst?

Ik kan een lijstje blogs opsommen die op mijn naam staan. De meesten worden ook daadwerkelijk door mij en soms in samenwerking met anderen up-to-date gehouden.

Toch zorgt het vaak voor hoofdbrekens. Met name het verschil tussen mij als persoon en mijn bedrijf. Toen ik me in 2003 inschreef bij de KvK leek een bedrijfsnaam mij leuk. Vandaag de dag zou ik dat waarschijnlijk niet meer doen, hoe leuk Melodiefabriek ook is.

Ook weet ik dat de focus op muziek moet liggen. Simpelweg omdat daar mijn hart ligt. Maar er zijn ook andere dingen die leuk zijn om te doen en soms leveren die ook goed geld op. Maar muziek moet, en moet geld opleveren. Dus daar ligt de focus.

Mijn bedrijf Melodiefabriek is een onderdeel van mij. marcoraaphorst.nl ben ik compleet. Hoewel ik genoeg intieme zaken alleen voor vrienden en dierbaren bewaar. En op internet ben ik aanwezig op alle mogelijke manier. Weet ik veel wat het allemaal voorstelt en wat het mij allemaal brengt? Nee. Maar we zien wel. Volop in verandering.

Zo, dan kan ik nu weer aan de slag met de muziek. Ik werk op het moment aan een leader tune voor Seats2Meet.

Draait het toch om mij!

Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig – soms meermalen per dag – nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde (het nieuwste bericht verschijnt als eerst) wordt weergegeven. Wie een weblog bezoekt, treft dan ook op de voorpagina de recentste bijdrage(n) aan. De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil delen met zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog. Meestal gaat het dan om tekst, maar het kan ook om foto’s (een fotoblog), video (vlog) of audio (podcast) gaan. Weblogs bieden hun lezers ook veelal de mogelijkheid om – al dan niet anoniem – reacties onder de berichten te plaatsen of een reactie via een Trackback-mechanisme achter te laten.

Het is het persoonlijke of juist het gespecialiseerde karakter dat weblogs interessant maakt voor bezoekers.

(Weblog – Wikipedia)

Zie je, een blog is persoonlijk. Draait dus WEL om mij … gaan we weer …

Mijn eigen bloggeschiedenis

blog

2000, ontdekt Blogger

In het jaar 2000 kwam ik in aanraking met weblogs. Ik werkte bij multi-mediabedrijf Madocke als programmeur en audio designer toen ik Blogger ontdekte. In die tijd volgde ik met name Amerikaanse blogs op het gebied van webtechniek. Bijvoorbeeld die van Jeffrey Zeldman. Blogger stelde iedereen in staat om hetzelfde te doen. Geweldig vond ik het en dus begon ik direct met bloggen.

In die tijd bouwde ik mee aan grote CMS-systemen. Zo was ik zelf onder andere verantwoordelijk voor het bouwen van een forum en database-koppelingen met Flash (dat was nogal wat). Functionaliteiten om plaatjes te uploaden en dergelijke bouwden wij ook in. CMS was het toverwoord. Over blogsoftware had nog geen klant het. Ik vond bloggen toen al direct leuk. Maar ook bij mij ging het kwartje (nog) niet vallen om dat ook zakelijk voor onze klanten in te zetten.

De directeur vroeg zich een keer af of ik misschien tijdens werktijd mijn blog zat te updaten. Hij las mijn blog en constateerde vreemde tijdstippen waarop ik iets postte.

Van die oude collega’s ken ik overigens niemand die ook is gaan bloggen, met uitzondering van Stefan.
Lees verder

Blog or Die! (2) – eerlijke authentieke zelfexpressie

In het kader van mijn lezing Blog or Die! een serie artikelen over het fenomeen blogs.

Welkom in het digitale tijdperk. Neem een voorbeeld aan de jonge generatie. De makers. Ze consumeren èn gebruiken het internet om hun mening te geven, om foto’s en video’s te maken.

Eerlijke authentieke zelfexpressie daar draait het om.

Jij bent je blog!

Vertel dus eerlijk en authentiek jouw verhaal. Maak het persoonlijk door een mening te geven, door jouw ervaringen tegenover iets te stellen. Misschien gaan sommige dingen helemaal niet goed. Vind je dat je fouten maakt. Dat je zoekt. Schrijf het maar op. Allemaal. Liefst elke dag. En wees eerlijk, naar jezelf en naar je lezers. Schrijf over je gevoelens. Zorg dat je er bent. Hier, in het nu, jij!

En jij bepaalt zelf wat je wel of niet wilt publiceren. Je hoeft echt niet alles te vertellen. Je bent je bewust van andermans privacy en schrijft alleen over zaken die je ook face-to-face zou bespreken met de ander. Je geeft jouw mening en je staat open voor kritiek. En je bent niet bang dat sommige mensen het misschien niet met je eens zullen zijn. Als je iedereen wilt pleasen dan kom je nergens, dat weet je.

Uiteindelijk moet een blog een emotie opwekken. Moet het echt iets met de lezer doen. En als het dat niet doet, vette pech, dan gaat de lezer weg om vervolgens nooit meer terug te komen …

dus ik ben

door internet zijn we gelijkwaardiger geworden. de middelen en kanalen zijn voor iedereen bereikbaar.

(bron: mijn reactie op ‘Laurens Verhagen (NU.nl): Ik twitter, dus ik ben‘)

Ik heb een blog dus ik besta. Ik ben mijn eigen omroep. Ik kan doen wat ik wil. Ik ben mezelf. Ik tik mijn eigen teksten. Ik maak mijn eigen muziek. Ik kies mijn eigen onderwerpen. Ik leer. Ik maak fouten. Ik maak nog meer fouten. Ik maak nog veel meer fouten. En ik ga maar door. Ik ga altijd door. Ik geniet. Ik wil meer. Ik wil niet meer stoppen. Ik wilt nooit meer stoppen. Ik weet het: this is tv man. Ik weet dat ik alles kan en dat alles mag. Ik ben aan de macht. Ik heers op mijn domein. Dus ik ben.