The Record Man op #NIMBY

Afgelopen zaterdag speelde ik met mijn gelegenheidsformatie The Record Man op het Not In MY Backyard Festival (NIMBY) buurtfestival dat we jaarlijks hier in de buurt organiseren. Dit laatste optreden deden we zonder Henk Hofstede omdat hij andere muzikale verplichtingen had. We hebben lekker gespeeld en de reacties waren zeer positief.

De heren Bob Gaulke en Marcos Kuzka zitten alweer in het vliegtuig richting home. Voor een eventueel vervolg, we hebben er flink over gesproken en de wil is er zeker, maar hoe of wat… we gaan het zien (en horen)!

The Record Man, gisteravond in Paradiso

25 jaar geleden speelde ik met MAM in Paradiso.

MAM – Paradiso – 1993 (foto: Conno van Wijk)

Hoewel ik dat een groot succes vond en nog altijd vind, de rest van de band dacht daar een beetje anders over. Niet veel langer daarna is MAM ermee opgehouden. We zijn niet met ruzie uit elkaar gegaan, maar zanger Pieter Bon en bassist en liedschrijver Tom America hadden behoefte om andere muziek te gaan maken met andere mensen. Ik vond het erg jammer.Nog altijd zijn er fans van MAM. En ondanks dat we in het Nederlands zongen zijn die fans over de hele wereld te vinden. Ook gisteravond leefde daarom de vraag voor een reünie weer op:

https://twitter.com/jpk69/status/1034154374745010178

Maar het kan wonderlijk lopen. Zo speelden wij – Tom, Pieter en ik – gisteravond opnieuw in Paradiso. 25 jaar na dato. Maar er is geen sprake van een MAM reünie. Dat gaat nooit gebeuren ook, want daar heeft Tom geen zin in. Ik respecteer dat, hoewel ik zeker wel te porren ben voor een MAM in een 2.0 upgrade.

Deze avond, althans het voorprogramma dat wij verzorgden, was een eerbetoon aan onze fan Ron Kane die vorig jaar veel te vroeg (Ron werd 59) is overleden. Tom bracht in zijn eentje een nieuwe uitvoering van het nummer Pasadena dat ook op ons laatste MAM album Look: Nederlands! uit 1995 te vinden is. Het nummer werd gecomponeerd aan de hand van een gesproken verhaal van Ron Kane die vertelt hoe zijn vriend Rick Snyder (nota bene de oude bassist van de legendarische Captain Beefheart band!) voor hem de CD single van MAM importeert, 5000 miles from Tilburg, naar Long Beach, California.

Samen met Pieter Bon maak ik nu deel uit van The Record Man. Een band die een eerbetoon doet aan de ware Record Man: Ron Kane. Op initiatief van Bob Gaulke uit New York die gisteravond met ons meedeed in Paradiso. Aangevuld met Hans Croon (The Dutch) op zang en gitaar, Marcos Kuzka Cunha uit Rio de Janeiro op bas, Henk Hofstede (NITS) op zang, Fay Lovsky op zang en toetsen en Bob Schimscheimer op drums.

L1004813-Edit

Stukje van de song Human Heart, gezongen door Hans Croon (The Dutch), (gefilmd door Puck Raaphorst):

White Car, Blue Ocean met Henk Hofstede (NITS) op zang en dulcimer (gefilmd door Hilde Hoekstra):

De song The Record Man (video: Tristan Melissen; geluid: Wout de Kruif):

Slottrack van ons optreden, de song Ron Kane gefilmd door Hilde Hoekstra:

Aanstaande zaterdag op 1 september 2018 spelen we in mijn achtertuin op het gratis NIMBY Festival in Den Haag. Daarna moeten onze buitenlandse vrienden helaas alweer terug naar huis.

Guido van Nispen heeft prachtige foto’s van ons optreden en van The Dutch gemaakt. Aan The Dutch hebben wij dit optreden te danken, zij waren de hoofdact en dat stond als een huis. Met hen deed ook Job Cohen mee, de oud-burgemeester van Amsterdam, die een voordracht deed in dada-taal tijdens het nummer So Long H.N, Werkman.

The Record Man is een gelegenheidsformatie. En wat mij betreft een band die zoveel mogelijk gelegenheden om te kunnen spelen moet gaan aangrijpen. Bob Gaulke vond dat we maar naar New York moesten komen voor wat gigs… wie weet!

Mijn dochter maakte ook nog een paar foto’s, eentje van de soundcheck.

The Record Man, Paradiso 27 August 2018

En eentje van het concert. Zij deed de merchandising voor onze band, voor The Dutch en voor Pieter Bon. Het was haar eerste keer in Paradiso. Pa trad op.

The Record Man, Paradiso 27 August 2018

Ron Kane!!!

Je begint een nieuwe band en je eerste optreden is in Paradiso…

Wij zijn The Record Man en spelen vanavond om half 8 precies in Paradiso in het voorprogramma van The Dutch. 

van links naar rechts (Henk Hofstede en Tom America ontbreken helaas op deze foto): Marco Raaphorst, Bob Gaulke (New York), Pieter Bob, Fay Lovsky, Hans Croon, Bob Schimscheimer en Marcos Kuzka Cunha (Rio de Janeiro)

Een band die wel op een heel aparte manier tot stand is gekomen. Omdat onze gezamenlijke muziekvriend en grootste fan uit Los Angeles, Ron Kane vorig jaar ernstig ziek werd. Bob Gaulke uit New York riep daarom 30 muzikanten wereldwijd op om een paar get-well-soon-songs voor Ron te maken. Dat liep wat uit de hand, het werd een heel album, The Record Man genaamd. Want dat was Ron vooral: een Record Man met zijn enooooooorme verzameling aan albums, vinyl en cd’s.

Helaas heeft Ron het album nooit kunnen horen, hij kwam namelijk vroegtijdig te overlijden.

Ron had het natuurlijk geweldig gevonden om ons daar in Paradiso te zien. Dus stel dat ik nerveus word dan zal ik hem visualiseren ergens tussen het publiek. Met een smile op zijn gezicht.

Vanavond in Paradiso! Met Tom America – sampler + keys, Pieter Bon – zang, Hans Croon (The Dutch) – zang en gitaar, Marcos Kuzka Cunha (uit Rio de Janeiro) – bas, Bob Gaulke (uit New York) – zang, Henk Hofstede (NITS) – zang en dulcimer, Fay Lovsky – zang + keys + sampler, Marco Raaphorst – gitaar, Bob Schimscheimer – drums.

TRM live: line-up voor The Record Man

YES!!!!!!!!!!!!!!!!!! Eind augustus gaan we ons album The Record Man live uitvoeren met diverse muzikanten die aan het album hebben meegewerkt. Zo zullen wij op 27 augustus in Paradiso spelen en op 1 september op het NIMBY Festival. Helaas hebben we het optreden dat op 30 augustus in Tilburg in De Smederij gepland stond moeten laten schieten omdat we het niet eens werden over de financiën. Maar wellicht dat we voor dat optreden nog met een alternatieve oplossing komen…

Line-up voor The Record Man live

Het was een heel geregel om het hele gezelschap bij elkaar te vogelen maar het is inmiddels gelukt! Hier de lijst van muzikanten die The Record Man live zullen vormen voor de kleine Tour Des Hollandia:

  • Tom America – spreektaal-sampler + toetsenbord
  • Pieter Bon – zang
  • Hans Croon (The Dutch) – zang en gitaar
  • Marcos Kuzka Cunha (uit Brazilië!) – bas
  • Bob Gaulke (uit New York!) – zang
  • Henk Hofstede (NITS) – zang
  • Fay Lovsky – zang en toetsen
  • Marco Raaphorst – gitaar
  • Bob Schimscheimer – drums

Met bovenstaande bezetting spelen we in Paradiso. Op het NIMBY Festival spelen we in een identieke bezetting minus Henk Hofstede die wegens een eerder gepland soloconcert er dan helaas niet bij kan zijn.

Het wordt mooi, het wordt goed, het wordt misschien wel legendarisch!

Koop dus nu JE KAARTJE voor ons optreden in Paradiso! Toegang tot het NIMBY Festival is gratis.

… wordt vervolgd …

Luister naar het album The Record Man!

The Record Man is een album als eerbetoon aan een Amerikaanse muziekfan dat een dramatisch staartje kreeg. Het album kwam vandaag uit op Spotify en alle streaming diensten.

In 2017 ontving ik van de New Yorkse producer/componist Bob Gaulke het bericht dat Ron Kane, een Amerikaanse fan van mijn oude band MAM, met ernstige gezondheidsproblemen kampte:

“As you know, Ron has been very sick lately. I’ve been creating a few “Get Well” songs for him with some of his favorite musicians. I was wondering if you might like to get involved.”

Zodoende ontstonden er al gauw interessante muzikale samenwerkingen tussen 30 muzikanten wereldwijd (Amerika, Australië, Brazilië, Frankrijk, Nieuw-Zeeland en Portugal) en kwam een bijzonder album tot stand met een diversiteit aan stijlen: The Record Man. Een titel die volledig op Ron Kane slaat want er is geen grotere muziekverzamelaar denkbaar met zo’n eclectische smaak dan Ron.

Ik speel gitaar op vier tracks van het album The Record Man:

  • White Car, Blue Ocean – met zang van Henk Hofstede (NITS) en bas + computerwerk van Tom America (o.a. bekend van mijn oude band MAM)
  • Human Heart – de single! – met zang van Hans Croon (The Dutch) + aanvullende gitaarpartijen (Hans speelt een prachtige George Harrison achtige “slidepartij”, zie ook podcast verhaal op VERVORMER!) en Rick Snyder als bassist (bekend van zijn werk met de legendarische Captain Beefheart!)
  • Better – met Fay Lovsky op piano
  • Wat Betekent Het? – met Pieter Bon (o.a. bekend van mijn oude band MAM) op zang

En wat vond Ron van het album?

Helaas blijven we achter met de vraag wat Ron van het album zou hebben gevonden. Hij heeft het eindresultaat namelijk nooit kunnen horen omdat hij in november 2017 plotseling kwam te overlijden voordat het album klaar was.

VERVORMER – Human Heart

Luister ook naar mijn aflevering die ik voor mijn podcast VERVORMER maakte: Human Heart, het verhaal achter de single van het album The Record Man.

Videoclip Human Heart

The Record Man op Spotify

Het album vind je hier op Spotify.

The Record Man op Bandcamp

Het album ligt vanaf deze week in de winkel (Concerto, Plato en dergelijke).

Onderweg naar 20 jaar later: hallo Tilburg!

look-mamMet mijn 4-sporen recorder had ik een demo opgenomen en per postduif naar Tilburg opgestuurd. Ik werd gelijk aangenomen.

Zodoende werd ik onderdeel van de allerlaatste formatie van de band MAM waarmee ik de CD Look: Nederlands! opnam en een bijdrage leverde aan de CD Ik ben liever dan alleen ter nagedachtenis van dichter, tekstschrijver en 1e manager van MAM: Kees van Kalmthout.

Egmond-Binnen

De meeste optredens heb ik gedaan met Tom op bas, Pieter Bon op zang en een tafeltje met een MPC-drummachine en aanvullende drum en synthesizer spullen. Helaas was vlak voor mijn komst bij de band de toetsenist Dave Green weer huiswaarts vertrokken. Manchester. Gelukkig kwam Dave wel een tijdlang over toen we aan de CD Look: Nederlands! werkten in de thuisstudio, het atelier, van Tom in Tilburg.

Op een dag zei Dave tegen mij: “why weren’t you here when I was here?” Het klikte tussen ons. Gelukkig hebben we nog een paar maal samen live opgetreden. Ondermeer in Egmond-Binnen. 2 opnames daarvan staan op YouTube.

Maternité:

Ontwik:

Dave

Dave zat ooit in de band The Icicle Works waarmee hij ondermeer door Nederland getoerd had. Zo had hij ooit op Parkpop gestaan.

Menig jongerencentrum of club kwam Dave bekend voor: “I know this place! I’ve been here before!”

Dave zag er een beetje uit als Koos Koets en blowde de hele dag door. Ik zie hem nog zitten, gebogen over zijn DX7 met vlassig lang haar, gekleurde glazen in zijn bril en een verlengde joint in zijn mond. Dave plakte altijd 2 lange vloeitjes aan elkaar.

Het moet niet op werken gaan lijken

In die periode sliep ik altijd bij Tom en zijn gezin op zolder. En als Dave er was dan werd ik midden in de nacht altijd wakker van zijn gestommel in het donker. Vervolgens sliep meneer Green een gat in de dag en was hij met geen mogelijkheid eerder dan 3 uur ’s middags terug te laten keren naar het land der levenden.

Er viel met hem ook niet over te onderhandelen. Eenmaal wisten we het voor elkaar te krijgen om Dave op een vroeger tijdstip in verticale positie terug te laten keren naar de studio. Dat hebben we geweten. Gezucht, gesteun, gewauwel en gemompel was het resultaat. Een nachtmerrie bij daglicht.

Chaka

Op een avond zitten Dave en ik wat te kletsen. Tom is al naar bed. Dave pakt de cassette van het album Naughty van Chaka Kahn uit zijn tas en zet ‘m op. En vervolgens zijn we 40 minuten stil.

In de jaren 90. Ergens in het stadje met de naam Tilburg.

Het geklooi met een goed gitaargeluid

Als gitarist ben ik altijd geïnteresseerd geweest in te gek goeie gitaargeluiden. Een interesse die al sinds mijn jeugd goed gevoederd werd dankzij de allergrootste muziekwinkel van heel Europa die in de Haagse binnenstad was te vinden. Voor ik het wist was mijn speurtocht naar het ideale gitaargeluid begonnen.

Meesterverkoper Nico Servaas en de Stille Zuidzee

De winkel van Nico Servaas , een meesterverkoper met een valse lach die altijd te herkennen was aan een lichtblauwe stofjas en 3 pond Brillcream in het haar. Regelmatig sprak hij mij handenwrijvend en grijzend aan:

“Mooi ding he? Wou je ‘m hebben? Hebbie centjes bij je?”

De man was a-muzikaal maar kon wel heel goed rekenen en de kassa opmaken. Hij woont al jaren op een eiland in de Stille Zuidzee. Van ondermeer mijn centen.

Leo Blokhuis schreef een paar jaar geleden op verzoek van Den Haag Marketing een boek over Servaas. Dit boek is op Bol te koop. Aanrader!

Ik heb van alles gekocht en weer verkocht. Zo herinner ik me de Mesa Boogie Quad voorversterker. Ik kocht hem omdat diverse gitaristen zweerden bij het super strakke cleane geluid dat eruit kwam. Wat waar was, maar ze vergaten erbij te vertellen dat het ding een ton woog. En dan hebben we het nog alleen over de voorversterker. Tel daar dus maar een zware eindversterker en een stel speakers bij op. Bovendien kostte het ding een klein fortuin. Zelfs tweedehands, althans voor mij.

“Waar komt toch die vreemde geur vandaan?”

Het is begin jaren 90 en ik zit met mijn band MAM in Studio BGM (Bureau Goeie Muziek) in Voorburg. Mijn gloednieuwe Koch-versterker staat er inmiddels al 2 dagen lekker op studiotemperatuur te draaien als een paar bandleden zich beginnen af te vragen waar toch die vreemde geur vandaan komt. Uit mijn versterker dus! Die we vervolgens bijna in rook zien opgaan…

Let wel: gitaristen zweren bij buizenversterkers. Menig gitarist is conservatiever dan de paus en zweert zelfs vandaag de dag nog bij het aloude concept van een triode buis om het geluid mee te versterker en er een mooi randje vervorming aan mee te geven. Wat goed voor Jimi was, moet nog steeds goed zijn, zo is de gedachte.

In de band MAM gebruikte ik in het begin ook weleens de Fender Twin versterker van bandlid Tom America. Ik woonde toendertijd in Voorburg op een bovenwoning maar de versterker bleef lekker in de flightcase onderaan de trap staan. Onmogelijk dat ik dat ding de trap op zou kunnen krijgen zonder halverwege te sterven.

Laatst stond ik nog met mijn drummer in een oefenruimte. En precies op het moment dat ik denk “wat hoor ik nu weer?” laat de versterker een zucht en houdt ‘ie ermee op. The tube that died on me, deel 2, of zoiets.

De opkomst van koelkasten en windmolens

In de 90-er jaren besloten alle gitaristen, incluis ondergetekende, over te stappen op 19″ units. De gitaarpedalen raakten uit de mode en alles moest in een rackje geplaatst worden. Het we-hebben-alles-onder-controle-geluid deed haar intrede. Ook ik deed er driftig aan mee en programmeerde allerlei combinaties van effecten zodat ik mijn rack met een groot voetpedaal/afstandsbediening kon bedienen. Helaas stond ik toch altijd op het podium tijdens de soundcheck en het optreden heel moeilijk naar mijn spullen te kijken omdat het daar toch weer anders klonk dan thuis of in de studio.

Ik herinner me nog een mooie uitspraak van gitarist Mark Boon (bekend van de band Diesel) uit die tijd: “die koelkast is vooral handig om mijn collectie colaflesjes op uit te stallen.”

In zo’n rack werd het een verschrikkelijke sauna vanwege al die lollige stroomverslindende gitaareffecten en amps. Vandaar dus dat menig ingewikkeld gitaarrack voorzien was van een paar loeiende ventilatoren om de boel te koelen. En wat had ik daar een gruwelijke hekel aan zeg! Nu moest je het rack in een studio in een eigen hok opsluiten wilde je niet helemaal lijp worden van het geloei van die windmolens.

In navolging van wat sessiejongens zoals Steve Lukather kocht ik op een gegeven moment een Palmer Speaker Simulator PDI-03. Een wereldding! De Palmer is een signaalverzwakker die het keiharde signaal van een speaker-output verzwakt naar een line-signaal. Nu kon ik elke technicus een prachtig gefilterd gitaarsignaal aanbieden. En niet langer was ik overgeleverd aan hard blazende gitaarversterkers in de studio. Ik gebruikte het ding overigens ook live, net als Steve.

De kruisbestuiving tussen een Walkman en een gitaarversterker

Jaren ervoor was het begonnen met de Rockman (release was al in 1982). Een apparaat dat lijkt op een rare kruisbestuiving tussen een Walkman en een gitaarversterker. Er kwamen maar twee soorten geluid uit: volkomen clean, of volkomen overstuurt. Het ding klonk heavy ook al plugde je er een elektrische banjo of een mondharmonica in. En qua dynamiek was het dus he-le-maal niets. Maar goeds, ook ik was zo rooms als de paus toentertijd. Voor minder dan buizen haalde ik mijn gitaar niet uit de koffer en dus diste ik deze wannabe-Marshall-Walkman volledig.

Uiteindelijk stapte ik toch van m’n geloof af

Na de Rockman en de Palmer is het snel gegaan. Ik liet me diverse malen verleiden door het spul dat ik in Nico’s toko aantrof.

Zo kocht ik een van de eerste apparaten op dit gebied van de firma Zoom. Tom America van MAM herinnert zich de ellende er nog van. Hoewel dat ding nog in Tom’s huisstudio best lollig had geklonken, bleek ‘ie eenmaal op een grote-mensen-volume gebracht in een club vol uitzichtloze jongeren vooral te willen feedbacken/rondzingen. En zoals altijd met die dingen is het altijd een ander die het als eerste opmerkt. Het was Tom die tijdens de soundcheck droog opmerkte: “wat is toch dat pieptoontje dat ik de hele tijd hoor?”

De sessie met Rick de Leeuw

Minstens een kwart van mijn leven heb ik vergooid aan het geklooi met die dingen. Vaak met een handleiding op schoot, geschreven door een Japanner die een hard piemeltje kreeg van het apparaat. Nou ik niet!

Ik herinner me een sessie voor de band Bon met Rick de Leeuw in de studio van de Tröckener Kecks. Mijn super dure buizenjongens had ik meegenomen. Maar Rick beschikte ook over een computer met Pro Tools en Amp Farm. Het was in het jaar 2000 of begin 2001. Een sessie van 3 dagen die een rare twist kreeg.

Omdat ik de band daarna verliet was ik niet meer betrokken bij de mixage en hoorde ik vervolgens niets meer van mijn opnames. Totdat 7 jaar later, Pieter Bon de zanger van de band, op de radio tijdens Wintertijd een nummer voorbij laat komen. Ik hoor het meteen: potdomme, dat ben ik!

Het hele album Alles Moet Anders staat op Spotify. De andere gitarist van dat album is Phil Tilli, die toendertijd in de Tröckener Kecks speelde. Ik kon het best goed met hem vinden. Na het uiteenvallen van de Kecks is ‘ie in de britrockband Moke gaan spelen.

Bon - Alles moet anders

In de liner notes word ik opgevoerd voor additionele bijdragen. Gelukkig herken ik mijzelf uit duizenden en weet ik hoe het precies zit. Ik ben te horen op de tracks (inclusief solo’s):

  • Vat Geen Kou
  • Alles Wordt Anders
  • Terug
  • Jij Slaapt
  • Zelf Verzinnen
  • Rondom Auto’s

Een poos terug hernieuwde ik het contact met Rick via Facebook. We zijn inmiddels bijna 15 jaar verder en een stukje wijzer geworden.

Of ik de Amp Farm of toch mijn oude buizenbak gebruikte, ik ben het een beetje vergeten. Volgens mij hebben we beiden gebruikt. In eerste instantie mijn buizenbak en als dat niet werkte, de Amp Farm in Pro Tools. Maar zeker weten doe ik het dus niet.

Wordt vervolgd…