De podcastregeling van de BUMA blijkt een farce te zijn

Een poos geleden blogde ik over de podcastregeling van de BUMA. Hoewel ik de BUMA normaliter beschouw als een aartsconservatieve club vol geldgraaiers was ik nu plotseling even positief geworden over hun podcastregeling. Helaas kwam de afknapper vanmorgen. DJ Michiel Veenstra tipte me erover via Twitter:

Het leek erop dat de BUMA namens alle betrokken auteurs en labels handelde, maar dat is niet het geval. Wie wil podcasten moet radio maken op een manier zoals het 100 jaar geleden ook ging: door toestemming te vragen aan alle rechthebbenden!

Een fokking schande! Zo kan het nooit wat gaan worden met de podcast in Nederland! Waarom mag elke DJ in Hilversum voor de radio elke plaat opleggen en draaien terwijl wij podcasters gelijk een jurist in de arm moeten nemen? Innovatie wordt zo in Nederland weer flink de nek om gedraaid.

Michiel heeft zijn podcast na aflevering 2 moeten staken omdat hij dus gedonder kreeg vanwege de rechten. Kom aan jongens, het is godverdegodver al 2018 hoor! Nederland MOET vooruit. Wat voor radiomakers geldt moet voor ons podcasters ook gelden. Ga die fokking rechten regelen BUMA!! Of hef jezelf op! Maar ga innovatie NIET in de weg zitten!

Hier is ‘ie dan: VERVORMER, mijn podcast over muziek

Afgelopen 2 jaar ben bezig geweest met het opzetten van een podcast genaamd VERVORMER. Die plannen had ik al wat langer. Zo experimenteerde ik ooit met een podcast genaamd Uitgesproken. En ook vulde ik mijn podcast Recht voor zijn Raaphorst op onregelmatig basis met gesproken audiodingetjes. Maar met VERVORMER wil ik de zaken professioneler aanpakken.

Tijdens het maken van Oostende Healing in 2014 speelde ik ook met de vraag om er een podcast van te maken. Maar het werd toen radio (NTR). En vorig jaar maakte ik met Wim de Bie nog een uitgebreide Radio Doc in opdracht van de VPRO over Wims radio verleden: ‘Wim de Bie: de Radio Jaren – van Uitlaat tot podcast’

Sinds eind 2016 help ik Wim met de technische ondersteuning van zijn podcast Bie’s Warboel.

En ook verstuur ik sinds vorig jaar wekelijks een nieuwsbrief over de stand van zaken rondom de podcast: podpraat.

Zodoende ben ik tot mijn podcast VERVORMER gekomen. Een podcast over muziek die een eigen domein heeft, vervormer.nl, een Facebook-pagina, een Twitter-account, een SoundCloud-account en een Instagram-account.

Vandaag ga ik officieel van start met VERVORMER. Ik trap af met een podcastserie over het lied Maternité uit 1986 van mijn oude band MAM. Een lied waarvan Spinvis in 2002 zei:

“Zo wou ik het. Geen boodschap, geen afgerond verhaal maar een soort sfeer.”

Toen ik zelf dit hoogst originele lied op de radio hoorde raakte ik in 1 klap verliefd op de band. Vijf jaar later toen MAM een gitarist zocht heb ik daar gelijk serieus werk van gemaakt en werd direct aangenomen.

Het lied Maternité werd net geen hit. Het lied werd door velen niet begrepen. Zeer onterecht. Het lied vormt een belangrijk kantelpunt in de Nederlandstalige muziekgeschiedenis. Het verdient een herkansing. Zelfs in België is men het met mij eens. Zo sprak Stijn Meuris die je misschien kent van zijn oude band Noordkaap luidt en duidelijk in mijn microfoon: “Ik dacht wow, dit is award winning!”

Met Maternité, een podcastserie in 6 delen, begint voor mij het avontuur dat VERVORMER heet. Luister naar de eerste aflevering van Maternité en zet ‘m in je podcast-app:

Maternité #1 – deur naar het onbekende

Tijd

Een van mijn vrienden werd 50. Hij runt een studio met personeel. Op zijn verjaardagsfeest vertelde ik over de podcastreeks waaraan ik werk. Nu al bijna 2 jaar. Het duurde heel lang voordat het verhaal vorm kreeg. Ik vertelde die vriend dat de editing ook een bijzonder tijdrovende klus is. Daar zit ik nog middenin.

Die vriend sprak me aan op mijn leeftijd “we zijn de jongsten niet meer” en dat het misschien aan mijn leeftijd lag dat ik zo traag werk. Mijn vriend heeft personeel in dienst dat heel snel werkt. Zelf doet hij het werk allang niet meer maar houdt zich bezig met andere zaken.

Ik had er geen antwoord op. Ben ook daar bijzonder traag in moet ik zeggen, het moet bij mij eerst indalen als iemand iets zegt waar ik niet direct een antwoord op heb. Of mij doet twijfelen.

Maar ik ben eruit. Of ik traag of snel ben speelt voor mij geen enkele rol. Ik stop de tijd erin die nodig is. Of een ander het sneller kan, boeit me voor geen meter. Ik ben die ander niet en als die ander het doet wordt het anders dan als ik het doe. Anders zou ik het een ander laten doen. Natuurlijk, ik ben koppig en eigenwijs. Juist daarom kan ik het doen op mijn manier. Ik geniet daarvan. Het is de innerlijke noodzaak die ik koester.

Ik vertelde die vriend ook over mijn editing van Oostende Healing. Het kostte me een week, inclusief het schrijven en inspreken van de voice-overs. Dat was krap aan vond ik. Ik bedacht me dat ik voor zoiets een volgende keer 2 weken zou moeten inplannen. Volgens die vriend zou het zijn jonge knapen een dag gekost hebben om zoiets te maken. Hij heeft een commerciële studio en probeert razendsnel te leveren. Vandaar.

Ik denk en handel niet commercieel. Voor mij geldt alleen het eindresultaat. Of je er 1 week of 3 jaar voor nodig hebt, so what!

Een paar maanden geleden sprak ik een paar maal per week met Wim de Bie af. De Radio Jaren die ik voor de VPRO maakte kostte een hoop tijd om te maken. Urenlang hebben we gesproken voordat we tot een onderwerp kwamen die voor ons beide goed voelde. En de editing was ook behoorlijk complex. Dat wilde ik gewoon helemaal goed hebben. En Wim natuurlijk ook. Eindredacteur Anton de Goede stuurde ik dan ook een paar maal na de Allerlaatste Definitieve versie nog Definitievere Allerallerallerlaatste versies toe.

En de teksten die ik Wim stuurde, teksten voor op de site van de VPRO, voor de VPRO Gids, daar ging ik echt wel even goed voor zitten. Dat moet dan gewoon goed zijn allemaal. Logisch toch?

Ik ben erop af te fikken hoor, dat het niet goed genoeg is. Dan wordt het de volgende keer nog beter. Want ik groei nog altijd door, zo merk ik. Het is iets dat je niet ff snel kunt leren maar waar de groei met de jaren komt. Of misschien geldt dat alleen voor mij. Maar dan nog, ik kan het alleen op deze manier doen en weet wat ik zoek. En ik weet dat je de top nooit bereikt, dat is het leuke ervan. Geen lopendebandwerk er is alleen dat verlangen en de motivatie om door te blijven gaan totdat het goed is.

De wil waarin tijd stilstaat.