De broer van Roos die hele zinnen sprak

Aan mijn dochter de vraag of ze Tim Hofman kende? “De broer van Roos, toch?” En dat we daar ’s avonds naartoe gingen. “Gaaf!”

Een avondje B-Unlimited gisteravond in de Bieb van Den Haag waar Tim sprak over zijn dichtbundel die in 1 week tijd uit het niets op tweede plek van de CPNB Bestseller 60 terecht was gekomen. Nog voor Judas. En dat met poëzie!

Tim vertelde dat ‘ie een paar jaar in Den Haag gewoond had. En dat ‘ie bezig was met De Parade voor aankomende zomer omdat je “zoveel met poëzie kunt.” Hij maakte er ondertussen gebaren bij alsof hij de tekst de lucht in duwde. Ik snap dat. Poëzie leent zich overal voor. Bijvoorbeeld met muziek erbij.

Een paar jaar geleden volgde ik een poëziecursus bij dichter-performer Harry Zevenbergen. Ik schreef tijdens die cursus ondermeer 4 korte verhalen Bij de Bakker en ik maakte een schrapgedicht:

schrapgedicht

In Utrecht
aan de keukentafel
schonk een in brons gegoten vrouw
thee voor heel Nederland

Met stifgedichten had ik al eerder ervaring opgedaan, bijvoorbeeld:
stiftgedicht: het jazzvuur in Nederland

het jazzvuur in Nederland
speelt vrijheid uit

 

Ik had er zelfs eentje op muziek gezet:

 

Dankzij taal kunnen wij bestaan,

scheppen wij een wereld die er anders niet zou zijn geweest.

Melodische taal

Het was de poëzie van een ander
die ik met mijn stem insprak.

En samen met mijn muziek
knipte ik deze ingesproken track
op het ritme van de taal.

Zodat zij 1 geheel vormden.

Toen mijn vriendin het hoorde
stroomden de tranen langs haar wangen.

En dat op de dag van mijn
Melodische 10e verjaardag.

probably the happiest man on Earth

Niets dan poëzie

Campert

Setting: Cornald Maas spreekt met Remco Campert

Cornald: “Heb je weleens gedacht: het zou eigenlijk mooi zijn geweest als ik in mijn leven één ding had gedaan, voornamelijk of misschien alleen maar poëzie schrijven?”

Remco: “Nou nee. Ik denk dat de dingen mekaar misschien wel wederzijds bevrucht hebben. Maar de gedachte dat ik mijn hele leven alleen maar doorgebracht zou hebben met poëzie schrijven dat benauwd mij zelfs.”

Cornald: “Waarom dan?”

Remco: “Dan moet het zo. Het moet altijd een beetje vrijblijvend blijven vind ik. Ja, okay, ik heb er zin in en ik doe het. En niet: ik kan maar 1 ding en daar kan ik helaas nooit meer vanaf komen. Dat zou het dan voor een beetje zijn hè? Bij grote dichters is dat natuurlijk niet zo maar bij mij … een klein poëetje …”

Hoe vurrukkulluk!

Passing Stranger – interactieve auditieve webdocumentaire

eastvillagepoetrywalk

Eerder had ik het over een paar mooie Webdocs, of neem het De Interactieve Documentaire. Wat nu als je verhalen in audio wilt vertellen met aanvullende foto’s die door de gebruiker async opgeroepen kunnen worden? Nou da’s precies wat Passing Stranger doet.

De verhalen worden door filmmaker Jim Jarmusch verteld. Verhalen over poëzie en poëten die aan de hand van een route door East Village, New York, verteld worden. Omdat East Village  bekend staat als een thuishaven voor poëzie. Op de site kun de map van de route en een mp3-bestand van 1 1/2 uur  downloaden mocht je zelf in de gelegenheid zijn om deze route te lopen. Maar ook vanuit Nederland of waar dan ook kunnen we dus dankzij de geweldige website Passing Stranger die route “lopen”.

Buiten

Naar buiten kijken
is een soort TV kijken
Jij kunt je ontspannen
terwijl die ander een berg opfietst
Jij kunt bier drinken en borrelnootjes eten
terwijl die ander zich in het zweet zingt
Want als het buiten beter was
zat je nu niet hier

@ Trianda/Ialyssos

Mensen kunnen niet staren (in 3 variaties)

Ik staar naar de zee
en vraag me af
heb ik mijn fiets wel op slot gezet?
hoe laat zou het zijn?

Ik staar naar de zee
en zie een kind met een vlieger
volgens mij heb ik ook zo’n vlieger op zolder
ja, dat moet ik eens gaan doen!


De zee staart naar ons
omdat wij het niet kunnen

Ze daagt ons uit
om te zwemmen
Ze daagt ons uit
om te sterven

Een metafoor voor het oneindige
Een metafoor voor het eindige


Staren is niets zien
onder invloed van het licht
Dat alles langs je heen raast
zonder jou te raken
zonder een jij of ik
en een nu of later
Om ondertussen alles te zijn
wat zijn en niet zijn, is