De muzikale robots van Francois Pachet

Toen ik vorige week de blogpost ‘We zijn geen robots, toch?’ schreef, had ik er een passage in zitten waarin ik verwachtte dat in de toekomst muziek automatisch gecreëerd zal kunnen worden. Van het gebruik van drumloops kijkt tegenwoordig niemand meer op. Ook het gebruik van orkestrale passages via het indrukken van wat toetsen is normaal aan het worden. Op deze manier kun je snel muziek maken. En deze technieken gaan ook ingezet worden door betaalde componisten. Er is sneller een goed klinkend resultaat te behalen. Natuurlijk is het weinig origineel, maar veel producties vragen daar ook niet om. De consument hoort het al lang niet meer dat het niet echt is.

Maar we kunnen nog veel verder gaan. VPRO Labyrint toonde gisteravond beelden van hoe Francois Pachet een computer leerde muzikaal te worden zodat het wijzigingen kon aanbrengen en kon reageren op hetgeen de computer kreeg aangeboden. Francois ontrafeld de magie van muziek via zijn VirtualBand. Echt geniaal!

Check de volgende 2 voorbeelden en bedenk je: hier wordt geen statische popmuziek gegenereerd (die vandaag de dag juist vaak als een computer klinkt) maar levendige jazzmuziek!

We zijn geen robots, toch?

Veel muziek is meuk. Wordt op de automatische piloot gemaakt. Is opzettelijk zo samengesteld zodat het op iets anders lijkt. Het feest der herkenning. Volgens conservatieve muzikale regels gemaakt. Aalglad en saai. Zonder dat er enige rare noot klinkt.

Niemand verbaast zich er over dat door de automatisering er banen verdwijnen. En die banen zullen de komende jaren blijven verdwijnen. Dat geldt vooral voor beroepen die weinig tot geen creativiteit vereisen. Zaken die we vooral niet leuk vinden om te doen. Monotoon werk. Vies werk. Zeer precies rekenwerk. Inspannend werk.

Strak monotoon in de maat slaan doet een drumcomputer gedienstiger dan een drummer. Je hoort hem nog zelden in een popliedje. Hetzelfde geldt voor de violen als we naar een speelfilm kijken die door een toetsenist in plaats van een orkest ingespeeld zijn. Ook de opnamestudio zit tegenwoordig gewoon in elke laptop. En in elke iPad.

Alles dat te automatiseren valt, zal ook echt geautomatiseerd worden. Zelfs in de kunst. Geen enkele liefhebber van muziek boeit het of er een echte drummer, gitarist, bassist, een potje lekker heeft zitten te spelen. Nu niet, en straks niet.

Het gaat hard, dat verdwijnen van die beroepen. Ze gaan vervangen worden door een programma, een app. Wat kunnen we eraan doen? Onze ware aard laten zien. Dat we rauw, grillig, imperfect, kinderlijk, speels, creatief en vooral menselijk zijn. Want het punt is namelijk: we zijn geen robots en moeten het niet willen zijn. Maar die computers, die willen dat wel.

Wat is creativiteit? (4)

“Hello,

I’m Sacha. I am a student in robotics, this means, I am learning to be a robot. Now, Marco Raaphorst, asked me what i think about creativity. Well, it is not my cup of tea, but i will try.

Oink boom tsjack Oink boom tsjack Oink boom tsjack Oink boom tsjack
Takatakatakatakataka ta.

Is this ok?

Thank you very much. Auf weedersehen!”

Een bijdrage van Embe van het Belgische radioprogramma/weblog Netwaves.