Rusland versus de Oekraïne: muzikale oorlog tijdens het Eurovisie Songfestival?

Nadat gisteravond de Oekraïne het Eurovisie Songfestival won kwam er een stroom van kritiek op gang. Politiek zou ten grondslag liggen aan die keuze. Rusland had natuurlijk moeten winnen, zo spraken de russen. Het zou doorgestoken kaart zijn. De NOS en andere nieuwsmedia werden er als een magneet door aangetrokken.

“In een talkshow op de Russische televisie was het oordeel van het publiek dat de vakjury’s politieke motieven hadden om punten aan Oekraïne te geven”, zegt NOS-correspondent David Jan Godfroid.

oekraine

Ik besloot de werkelijke cijfers erbij te pakken en zag wat anders: zowel de vakjury als de publieksjury hebben vooral op hun buurland gestemd. Rusland stemde massaal op de Oekraïne en verse versa. Van muzikale oorlogvoering tussen de twee is geen enkele sprake.

Vergelijk de officiële cijfers Rusland met die van de Oekraine of klik op de screenshots die ik ervan maakte:

De cijfers spreken boekdelen. Muziek verbindt en verbroedert en wie dat niet ziet is simpelweg niet goed geïnformeerd of zo compleet van het padje af omdat zelfs de kracht van muziek in twijfel getrokken wordt… Laten we het niet moeilijker maken: dit toont de kracht van muziek aan! En die is vele malen krachtiger dan politiek.

 

#metablog 8: zelfvertrouwen

Het heeft mij weleens aan zelfvertrouwen ontbroken. Ik dacht dat ik niet goed genoeg was. Ik keek teveel naar anderen. Ik hechtte teveel waarde aan het oordeel van anderen.

Het is een risico dat op de loer ligt. Het kan erin sluipen. En let wel, twijfel is goed want daar wordt het alleen maar beter van, maar een gebrek aan zelfvertrouwen niet. Het is een vorm van angst. Faalangst.

En het is zo Nederlands, dat weinige zelfvertrouwen. “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg”.

Die grijze mentaliteit. Niet durven op te vallen. Het maaiveld.

Wij Nederlanders zijn te weinig trots op wat we doen en maken. We wijzen maar wat graag richting Amerika. Of we gaan het in China zoeken. Bedrijven die we nog een exportprijs meegeven ook.

We zijn pas trots op andere Nederlanders als zij zich ergens anders in de wereld hebben bewezen. Onze politiek doet er driftig aan mee. Nederland in de uitverkoop. Met als gevolg dat bedrijven als Philips en Shell razendsnel naar het buitenland wisten te verkassen.

Het is een mentaliteitskwestie, dat populistische neerkijken op onze eigen cultuur. Toch is Nederland een land waar we juist trots op zouden moeten zijn. Obama positioneren we maar wat graag voor De Nachtwacht. En wat te denken van wat recentelijk The Common Linnets geflikt hebben?

Het nummer Calm After The Storm is een sober en eerlijk liedje. Totaal niet des Songfestivals. Maar het zette daardoor juist het circus van het Songfestival compleet op zijn kop. Geen opsmuk, gewoon een simpel liedje dat eenvoudig uitgevoerd werd. Zij brachten echte muziek terug naar een festival dat afgegleden was naar een groot tenekrommend clownesk gebeuren.

Een dag later kwam deze Neil McCormick met dit geweldige stuk. Nederland, het land van de echte liedjes. Het land van lef. Het land van stoer tegen de stroom in zwemmen. Het mag weer, we mogen weer trots zijn. En ik hoop voor heel lang.

Claudia de Breij en Paul de Leeuw geloofden er niet in. Net als Albert Verlinde. Ach, wat weten zij nu van muziek? Het ging allemaal op dat lacherige toontje: nee hiermee gaat Nederland natuurlijk nooit het Songfestival winnen.

Dit keer nu eens niet een succesverhaal van een over het paard getilde DJ die achter een groot altaar op play drukt. Zo’n gekkie die voor de rest van de avond met zijn handen in de lucht staat te wapperen omdat die handen helemaal niets anders te doen hebben.

Nee, dit keer een verhaal over echte muziek die met bloed, zweet en tranen tot stand was gekomen. Muziek met een ziel. De trots viel bij Ilse en Waylon van de gezichten te lezen. Zelfs nog ruim voordat ze op dat Europese podium stonden. Maanden ervoor had Paul de Leeuw nog een flauwe grap over de hoed van Waylon gemaakt in een uitzending van De Wereld Draait Door.

Maar goeds, het gebeuren had grote impact. Ook voor De Wereld Draait Door. Want afgelopen maandag zaten bij De Wereld Draait Door geen Ilse en Waylon aan tafel. Die hadden hun lesje wel geleerd. En dus had DWDD bij gebrek aan beter voor de zoveelste keer Claudia de Breij en Paul de Leeuw aan laten treden.

Ilse de Lange en Waylon hadden er overduidelijk geen zin in om slechts een stukje van het nummer in die 1 minuut te proppen die De Wereld Draait Door van muzikanten eist. Bij RTL Late Night kun je als band gewoon het hele nummer spelen en dus zaten ze daar. Het getuigt van disrespect voor muziek dat De Wereld Draait Door het blijkbaar nog steeds, na al die jaren, niet kan opbrengen dat een band het volledige nummer uitvoert. En Matthijs pretendeert nog wel een grote muziekliefhebber te zijn. Dat gaat er bij mij dus niet in.

Zelfvertrouwen heeft natuurlijk ook alles met het bloggen te maken. Wees als blogger dus niet jaloers op radio, televisie, kranten en magazines. Want jij blogger, jij schrijft digitaal. Iedereen kan je lezen. Jij bent de toekomst. De toekomst van Nederland.

Ik lees nu … bloghelden!

Een belangrijke afspraak bij het Haagse Strijkijzer ging voor. Helaas kon ik daardoor niet bij de presentatie van Frank Meeuwsen’s boek Bloghelden aanwezig zijn, vanmiddag. Gelukkig heb ik het boek wel ff tussendoor kunnen scoren.

Ik ben erg benieuwd naar dat boek. Vooral ook omdat ik de geschiedenis van het bloggen in Nederland compleet gemist heb. Het was 2005 toen ik in het Nederlands begon te bloggen, daarvoor was dat altijd in het Engels. Vanwege internationale muzikale avonturen.

Ergens tussen 1995-1997 ging ik voor het eerst op internet. In 2000 ontdekte ik Blogger. Toen ik nog bij Madocke werkte. Een multi-media bedrijf. Een van onze medewerkers ging toen een jaar lang op fietsvakantie en we deden haar en haar man een Blogger-account cadeau. Logisch. Toch las ik in die tijd zelden een Nederlands blog. Ik denk zelfs geen een. Hoewel ik me nog wel de Nederlandse URL http://kijkmeaanalsikklaar.com herinneren. Dat terzijde.

Ik heb altijd van het leftoontje van de vrije bloggert gehouden. Op je eigen domein dat helemaal van jou is. Je schrijft alles op zoals het in je opkomt. Zonder rem, zonder doelgroep, zonder rekening te houden met stemmetjes in je hoofd. Schijt aan alles en gaan. Blind.

Vanavond zag ik het Songfestival op tv. Zelden zulke slechte muziek gehoord. Zelden zo’n grote groep imbecielen in rare flutjurken gezien. Zelden zulke achterlijke dansjes gezien. En ineens vinden we mensen uit Mongolië leuk. Zingen we die klote liedjes met teksten als “come a little bit closer my princess”. Van die lui die vanaf de stoeprand een Vodka-fles omarmen terwijl ze de buurjongen toeroepen dat zijn moeder een hoer is. En dan voor 1 keer per jaar ff 3 dagen van de drank af omdat ze zo nodig met hun schijnheilige muilen een kutliedje op het Eurovisie Songfestival moeten doen.

Kijk zonder een blog zou ik dat allemaal moeten opkroppen. Is niet goed. Krijg je hele enge ziektes van.