Mijn debuutalbum: thuis opgenomen

De term bedroom pop valt tegenwoordig vaak als het gaat om het beschrijven van indie artiesten die het allemaal zelf doen, thuis zonder studio. Met een laptop of soms slechts een iPhone (lees: Steve Lacy van de band The Internet die oa meewerkte aan Kendrick Lamar’s album Damn).

Steve Lacy vertelde in een TED talk dat zijn manager een studio voor hem huurde. Waar hij vervolgens met zijn iPhone alles opnam zonder gebruik te maken van de aanwezige apparatuur. De man is op eigen titel goed voor een kleine 2 miljoen luisteraars per maand op Spotify.

Vroeger nam ik letterlijk mijn eigen songs vanaf mijn bed op met mijn 4-sporen cassetterecorder. Ooit een stel vrienden gekocht bij Stuut & Bruin in Den Haag. Ik gebruikte er soms een Boss DR-220a Dr. Rhythm drumcomputer bij die ik van een vriend leende. Mijn gitaar plugde ik rechtstreeks in. En voor basjes en aanvullende geluiden gebruikte ik mijn Yamaha DX100 synthesizer. Bedroom pop avant la lettre, gewoon omdat het niet anders kon.

Tegenwoordig zijn er veel artiesten die opnieuw zo’n 4-sporen cassetterecorder gebruiken vanwege het imperfecte lo-fi geluid. Artiesten zoals Mac DeMarco en Ariel Pink. Ik snap dat wel, ik wordt tegenwoordig ook helemaal niet warm meer van een prachtig uitgebalanceerd studiogeluid. Het is mij te netjes, het klinkt te vlak.

Ik maak heel veel notities van wat ik doe en wil gaan doen nu ik mijn debuutalbum aan het maken ben. Zodoende noteerde ik dit:

Laat het niet te perfect klinken.

Het thuis opnemen nam een vlucht dankzij de uitvinding van de 4-sporen cassetterecorder maar is natuurlijk nog veel ouder. De Esher demo’s die aan de speciale editie van het White Album van The Beatles zijn toegevoegd, werden in 1968 in George Harrisons bungalow in het Engelse dorpje Esher opgenomen. John Lennon als Paul McCartney hadden thuis ook opname-apparatuur staan. Een paar jaar eerder nam Brian Wilson van The Beach Boys thuis op. De man was een kluizenaar. Het leverde ondermeer het album Smiley Smile op.

Todd Rundgren is ook iemand die diverse solo albums heeft gemaakt waarbij hij zelf alle instrumenten inspeelde. Hij bouwde ook altijd zijn eigen studios thuis. En werkt met dezelfde software als ik, Propellerhead Reason.

De popgeschiedenis staat bol van de zelfdoeners en thuisproducties. Soms lukt er iets thuis wel wat in de studio niet lukt. Zo kreeg Bruce Springsteen de songs van zijn album Nebraska in de studio niet goed. De opnames met de E-Street Band waren minder dan de demos die hij thuis met zijn 4-sporen cassetterecorder opgenomen had.

Tegenwoordig wordt de laptop gebruikt voor het opnemen van muziek. Al sinds 2003 gebruik ik geen logge desktopcomputers meer. De laptop maakt me mobiel. En ook ’s avonds vanaf de bank kan ik nog wat rommelen aan de liedjes.

Ik kan het allemaal zelf. En heb ook geen label nodig, ik zet het zelf wel op Spotify en Apple Music enzo. De promotie kan ik ook prima zelf doen. Wat is er nou leuker dan dat de maker zelf je een berichtje stuurt?

Dat berichtje laat nog even op zich wachten. Pas over een paar maanden is mijn debuutalbum klaar. Ja dat wordt wat!

#followme documentaire: nep wordt serieus genomen

We vinden het allemaal niet leuk als iemand zich anders voordoet dan ‘ie werkelijk is. Tenminste dat dacht ik, maar na het zien van #followme VPRO documentaire denk ik daar anders over. Programmamaker Nicolaas Veul is in de wereld achter Instagram gedoken, een wereld die bestaat uit verkopers en kopers van likes en followers.

Geen enkele verkoper van likes wil geïnterviewd worden met uitzondering van een verkoper die onherkenbaar in beeld wordt gebracht inclusief stemvervormer. Zo bang is ‘ie dus dat hij ontmaskerd wordt. Bang voor wie? Voor Instagram misschien? Nicolaas bezoekt het kantoor van Instagram in Amerika alvorens er eerst een paar emails naartoe te sturen. En wat denk je? Ze willen hem (lees: journalist) niet te woord staan. En bij de balie wordt hem verboden te filmen. Instagram roept ons op zoveel mogelijk foto’s en video’s openlijk te delen, maar zelf is een tot op het bot gesloten bedrijf. Heel cynisch en hypocriet.

Mijn bek viel meerdere malen open tijdens het kijken. Je wordt moedeloos van zoveel nepheid van de “influencers” die voor de camera verschijnen. En let wel, niet allemaal kopen ze likes, sommige jagen op likes door foto’s te plaatsen die het publiek wil zien. Maar ook die foto’s zijn fake. We zien hoe zo’n influencer “gezellig” op een terras een hamburger zit te eten. Het lijkt net alsof hij een hap neemt, alleen neemt hij geen hap. Hij laat de hamburger zelfs onaangeraakt op een bank achter. Zelf is ‘ie geen maatje teveel, ik vermoed uit angst dat mensen hem dan niet meer okay zullen vinden. Alles voor het perfecte plaatje dus, ook al is dat plaatje volkomen fake. Een dombo kijkt erna en zal denken: “goh wat een leuk leven.” Zelfs ouders blijken likes voor hun kinderen te kopen, dan vallen ze niet zo uit de toon… en dat noemt zich opvoeders?

Ook de grote sterren blijken aan dit systeem mee te doen en kopen op grote schaal hele volkstammen (miljoenen!)  aan fake followers, een percentage dat soms oploopt tot wel 40%! En het is nog vrij effectief ook want een foto met heel veel likes “die moet wel goed zijn”, zo denken heel veel domme mensjes. De aantrekkingskracht van getallen. Zo werkt het met prijzen ook (product moet dan wel goed zijn, wat aantoonbaar onzin is), met hits (grootste nummer 1 hits zijn soms muzikale gruwels), met mensen met veel volgers (die zal wel heel goed zijn, wat juist vaak niet zo is) en ga zo maar door.

En ik maak mijzelf geen illusies, ook voor de muziekservice Spotify kun je plays kopen. Vele artiesten hebben dus een hoge positie gekocht. Veel van die hoog genoteerde muziek klinkt in mijn oren als smurfensnotmuziek, ik kan het me niet voorstellen dat mensen die slijmerige rotzooi mooi vinden, maar dat is wel zo, mensen zijn dol op deze nep “muziek”.

En serieus dat die lui zijn! Je ziet ze nooit lachen, ze zijn alleen maar bezig met hun eigen populariteit. Lachen doen ze alleen wanneer ze op de foto moeten. Maar nog erger is dat deze kleuters eigenlijk heel somber en cynisch zijn. Het is een geestelijk afwijking die als een virus anderen besmet. Want inmiddels lijkt zowat iedereen in de ban van de likes te zijn.

Het mag wel een stuk minder cynisch allemaal. Een mens heeft immers houvast nodig in het leven. Echt is heel belangrijk, meer dan ooit tevoren.

 

Nieuw op Spotify for Artists: artiesten kunnen zelf uploaden

Gisteren maakte Spotify bekend dat artiesten voortaan hun muziek zelf kunnen uploaden, dus zonder verplicht gebruik te moeten maken van een label of aggregator (zoals bv CD Baby, Distrokid etc.). Een geweldige stap, die eigenlijk wel te voorspelen viel. Iets wat bij YouTube, Flickr, SoundCloud, Facebook, Twitter allang kan moet toch op een gegeven moment ook voor Spotify gaan gelden? Uploaden zonder tussen middelmen leek mij altijd al een must voor Spotify. Het was een kwestie van tijd, zo bleek.

Dit is dus een geweldige stap voor Spotify en artiesten in het algemeen, maar wel iets waar we in Nederland nog even op zullen moeten wachten. Spotify krijgt nu te maken met het 1-op-1 uitbetalen aan artiesten en labels, wat de boekhouding behoorlijk omgooit. Logisch dus dat Spotify deze nieuwe functionaliteit gefaseerd gaat uitrollen. Op dit moment is het een invite-only service en alleen voor artiesten in de VS. Deze groep zal het systeem testen en feedback geven. Deze service is overigens gratis, ook over de royalties berekent Spotify geen aanvullende fee. Super! Ik ben erg benieuwd wanneer we in Nederland deze nieuwe service kunnen gaan gebruiken.

Deze upload functionaliteit vormt een onderdeel van Spotify for Artists, dat al veel langer bestaat. Hiermee is het bijvoorbeeld ook mogelijk voor alle artiesten om hun eigen bio in Spotify te wijzigen en foto’s te uploaden zonder enige tussenschakel ter goedkeuring.

Het zal niet lang meer duren of we kunnen spreken van een totaal vernieuwde muziekindustrie. Kickûh!

Spotify zakelijk?

Vrijwel alle radiostations gebruiken Spotify maar dat is welbeschouwd illegaal omdat de app slechts privé gebruikt mag worden. Daarom int bv de Sena 0 euro aan naburige rechten over Spotify.

Het is ook verboden om Spotify op werkplekken en bijvoorbeeld in de horeca te gebruiken. Ook dat doet men massaal. Zie https://www.khn.nl/…/…/mag-u-spotify-gebruiken-in-uw-bedrijf.

Stichting Brein hoor je nog altijd over haar no 1 issue: illegaal downloadden. Maar hier hoor je ze niet over. Voor al haar zakelijke klanten kijkt ze graag de andere kant op.

Klinkt streaming audio echt zo slecht?

Er is niets mis met de geluidskwaliteit van Spotify of Apple Music. De hoge formats die zij gebruiken, OGG Vorbis en AAC, zijn simpelweg briljante technieken om de bestanden efficient door het internet te laten stromen.

Ik lees paniekberichten zoals ‘We‘re getting less and less of a good thing.’ Lui die zonder te knipperen stellen dat ze hopen dat “uncompressed 32 bit 96kHz audio becomes the standard streaming rate”. Wat een totale onzin! En een ramp voor het milieu als we slim en efficiënt niet leading laten zijn! Alsof je met een moker een mug probeert dood te slaan. Domheid ten top!

Deze mensen die beweren dat MP3 verschrikkelijk klinkt, zelfs de 320 kbps variant, hollen hard weg als ik ze een luistertest aanbied. Zelfs deze online luistertest durven ze niet te doen: www.npr.org/sections/therecord/2015/06/02/411473508/how-well-can-you-hear-audio-quality Het fijne van de NPR test is dat hij geschuffeld wordt elke keer dat je de pagina ververst. Doe die test maar eens met een goeie hoofdtelefoon op. Ik durf te wedden dat zelfs de 128 kbps bestanden eruit proberen te filteren niet eens zo heel eenvoudig is, je zult toch echt ff je best moeten doen.

Zie ook deze video van Rick Beato waarin een jonge vrouw met een heel goed gehoor (ze hoort nog tot 18 kHz!) toch extreem veel moeite heeft met die NPR test:

Ze gaat zelfs de mist in met een klassiek stuk waarbij ze de 128 kbps versie waarneemt als ‘uncompressed’. Zelfs ik haalde dat eruit met mijn 50 jaar…

De uitleg van Rick is er een die ik onderschrijf. Het gaat niet om het frequentiebereik van je gehoor, dat gaat simpelweg achteruit naar mate de jaren vorderen, het gaat simpelweg om je ervaring en je getraineerde analytische manier van luisteren. Maar dat wil dus niet zeggen dat je de verschillen tussen 128 kbps, 320 kbps en uncompressed kunt waarnemen want die verschillen zijn simpelweg enorm klein. Je hoofd een centimeter verdraaien heeft een veel groter effect.

Mensen willen graag in iets geloven dat simpelweg niet bestaat. Lees daarom ook mijn oudere blogpost Klinken dure spullen echt beter?

P.S. Spotify en Apple Music hanteren algoritmes waardoor de verschillen in luidheid tussen tracks opgeheven worden. Als je dat niet wilt dan kun je dat uitzetten. Bijvoorbeeld in Spotify door onder Instellingen ‘Volume normaliseren’ uit te zetten.

Luister naar het album The Record Man!

The Record Man is een album als eerbetoon aan een Amerikaanse muziekfan dat een dramatisch staartje kreeg. Het album kwam vandaag uit op Spotify en alle streaming diensten.

In 2017 ontving ik van de New Yorkse producer/componist Bob Gaulke het bericht dat Ron Kane, een Amerikaanse fan van mijn oude band MAM, met ernstige gezondheidsproblemen kampte:

“As you know, Ron has been very sick lately. I’ve been creating a few “Get Well” songs for him with some of his favorite musicians. I was wondering if you might like to get involved.”

Zodoende ontstonden er al gauw interessante muzikale samenwerkingen tussen 30 muzikanten wereldwijd (Amerika, Australië, Brazilië, Frankrijk, Nieuw-Zeeland en Portugal) en kwam een bijzonder album tot stand met een diversiteit aan stijlen: The Record Man. Een titel die volledig op Ron Kane slaat want er is geen grotere muziekverzamelaar denkbaar met zo’n eclectische smaak dan Ron.

Ik speel gitaar op vier tracks van het album The Record Man:

  • White Car, Blue Ocean – met zang van Henk Hofstede (NITS) en bas + computerwerk van Tom America (o.a. bekend van mijn oude band MAM)
  • Human Heart – de single! – met zang van Hans Croon (The Dutch) + aanvullende gitaarpartijen (Hans speelt een prachtige George Harrison achtige “slidepartij”, zie ook podcast verhaal op VERVORMER!) en Rick Snyder als bassist (bekend van zijn werk met de legendarische Captain Beefheart!)
  • Better – met Fay Lovsky op piano
  • Wat Betekent Het? – met Pieter Bon (o.a. bekend van mijn oude band MAM) op zang

En wat vond Ron van het album?

Helaas blijven we achter met de vraag wat Ron van het album zou hebben gevonden. Hij heeft het eindresultaat namelijk nooit kunnen horen omdat hij in november 2017 plotseling kwam te overlijden voordat het album klaar was.

VERVORMER – Human Heart

Luister ook naar mijn aflevering die ik voor mijn podcast VERVORMER maakte: Human Heart, het verhaal achter de single van het album The Record Man.

Videoclip Human Heart

The Record Man op Spotify

Het album vind je hier op Spotify.

The Record Man op Bandcamp

Het album ligt vanaf deze week in de winkel (Concerto, Plato en dergelijke).