Onverkend terrein

Het voelt alsof alles in de muziek al gedaan is. Ik voel de muzikale stilstand van anno nu. Natuurlijk wordt er nog driftig geëxperimenteerd maar dat ligt meer op het vlak van geluid en niet zozeer op het muzikale vlak.

Als er iets is waar het in onze populaire muziek aan ontbreekt dan is het de rijkdom in ritme en harmonie. Het was de zwarte man die dat vanuit Afrika naar Amerika bracht. Het was de funk en de jazz die in New Orleans ontstond. Steely Dan stopte die grooves en harmonieën in hun muziek. Stevie Wonder deed dat. Michael Jackson ook. Maar de meesten deden dat niet. Toen niet en nu niet.

Het is onverkend terrein. Of zoals je wilt, de muzikale uitdaging.

Laura Nyro

Laura Nyro was voor zowel Donald Fagen en Walter Becker van Steely Dan als Todd Rundgren van enorme invloed. Haar muziek slaat een brug tussen die drie helden van mij.

Maar er is nog een andere held die ook in het levensverhaal van Laura Nyro past: Miles Davis. Laura was een groot liefhebber van Miles. En toen zij haar album New York Tendaberry aan het opnemen was vroeg ze Miles een bijdrage te leveren aan een instrumentaal gedeelte. Maar toen Miles hoorde wat er al was opgenomen, antwoordde hij met:

I can’t play on this. You already did it.

Het siert Miles dat hij zijn ego ervoor aan de kant schoof.

Hoe schrijf ik een liedje?

Toen ik een jaar of 16 was wilde ik heel graag liedjes schrijven. Aangestoken door The Beatles, Steely Dan en de muziek van de dag (1984). Op een akoestische gitaar verzon ik ze. Eerst kwamen de akkoorden en de melodie. Later verzon ik er een tekst bij. Sommigen van die liedjes nam ik op met een 4-sporen cassetterecorder, die ik samen met wat vrienden had aangeschaft. Hier en daar speelden zij ook een basje of een extra gitaartje in.
Lees verder

De jubelharmonieën van Donald Fagen

Het nieuwste album van Donald Fagen, Sunken Condos is ronduit geweldig. En zeker even goed als zijn geniale debut The Nightfly uit 1982. Donald toont opnieuw aan zonder zijn geniale bandmaatje Walter Becker van Steely Dan ook kickass muziek te kunnen maken.

Mijn vriendin vind deze muziek niet te pruimen. Donald Fagen, alles van Steely Dan, ze vindt het niets. Soms kijkt ze mij aan en zegt dan: “da’s ook jouw stijl, jij doet dat ook, dat getuuuutuuuu”. Ik denk dat ik snap wat ze bedoelt en wow wat een compliment! Zelfs in de schaduw van de Stalen Dildo Mannetjes is het pure gold vertoeven.

Toch baal ik dat ik haar niet uitgelegd krijg wat er zo mooi aan is. Natuurlijk, het is een kwestie van smaak maar smaak moet je toch kunnen ontwikkelen? Je moet soms iets anders proeven, je moet andere landen verkennen. Je moet je geest openstellen voor nieuwe kleuren en geuren.

Lees verder

In mijn droom vannacht

De mooiste muziek die ik ooit hoorde, hoorde ik vannacht in mijn droom.
Donald Fagen zong, misschien was het Steely Dan.
Tranen stonden in mijn ogen.
Een stuk muziek dat alleen in mijn droom kon bestaan.
Dikke en rijke harmonie die klonk.
Zo allesomvattend.
En duidelijk een lucide droom.

Tijd binnen tijd

Gisteren zag ik de film Hereafter (geen aanrader). Het gaat over bijna-doodervaringen. Dat dan de tijd stilstaat in totale gewichtsloosheid. Een mooi beeld, een mooi gevoel.

Tijd is een vreemd iets. Het is eigenlijk een afspraak voor mensen om op hetzelfde moment iets te kunnen doen. Vroeger liepen niet alle kokken gelijk. Dat verschilde per dorp. Pas bij de opkomst van de spoorwegen besloot men de tijd onderling goed af te stellen.

De tijd kan beïnvloed worden. Je kunt namelijk sneller of langzamer gaan lopen, werken, denken et cetera. Of iemand kan een verhaal vertellen over een stuk verleden, een verleden dat 50 jaar duurde, in slechts 2 minuten.

We zijn het er over eens, tijd is relatief. En ongrijpbaar. Tijd bestaat alleen maar omdat we het zo hebben afgesproken. Door duiding. Sommige landen hebben geen woorden voor bepaalde kleuren, dus die kleuren bestaan daar gewoon niet. Hetzelfde zou je kunnen zeggen over tijd. Maar dat zeggen wij niet, wij zeggen dat het er is en dus is het er. Volgt u mij nog?

Maar goeds, iets anders: audio en video. Dat loopt op tijd. Exact, zonder enige haperingen, je kunt hooguit de audio of video even stopzetten om een kop koffie te pakken. Maar vergelijk dat nu eens met teksten. Teksten lopen niet op tijd. De lezer bepaalt immers zelf of er langzaam of snel gelezen wordt. Er zijn mensen die een jaar over een boek doen. En dan te bedenken dat de meeste boeken ook een bepaalde tijdsperiode beschrijven.

En gaan we dood, dan blijkt het ineens niet meer te bestaan. Net als het zwarte gat. Net als stilte. Het niets dat alles is.

Tonight when I chase the dragon
the water will change to cherry wine
And the silver will turn to gold
Time out of mind

Ross en Fagen: Love will make it right

Smaken verschillen. Laat de muziek uit bovenstaande video dat maar aantonen.

Donald Fagen schreef dit lied. Je herkent hem aan de akkoorden. Donald die graag tussen mineur en majeur inhangt, door een kwart of een grote secunde te pakken. Schoonheid die ontstaat doordat het lied niet een typische mineur (lees: triest) of majeur (lees: opgewekt) sfeer krijgt maar alles dat er tussenin valt. Bitterzoet. Wrang.

“love will make it right”

Hoe de liefde je kunt doen leven en kunt opbreken. Die lagen zitten in deze track. Heerlijk gezongen door Diana Ross. En geheel tegen mijn eigen regels in, goed gepolijst. Maar inclusief het welbekende Steely Dan venijn in de harmonie, gelukkig.

En dan die fantastische synthsolo. Hoe ‘ie hem begint is al magisch. Nootkeuze lieve mensen, nootkeuze. Bluesnoten via Fagen’s synthharmonica.

Ross en Fagen. Zoals Karl Lagerfeld het laatst zo mooi wist te verwoorden: “Paradoxen zijn prachtig”.