Dit is Nederland: voor daders en slachtoffers

Marcel van Roosmalen (schrijver), Jan Dirk van der Burg (fotograaf) en Roelof de Vries (radiopresentator) hebben een fascinatie voor het menselijk tekort. Zodoende trekken ze door Nederland met hun theatertour Dit is Nederland om onze volksaard onder de loupe te leggen.

Ik ben van de partij, het is 19 oktober 2019 en ik zit klaar voor de voorstelling Dit is Zoetermeer. De premiere van de tour.

Roosmalen draagt een paar tragikomische stukken voor over een Zoetermeer waar ook ik nooit vrolijk van word. Mijn ouders verhuisden er in 1988 naartoe en zodoende heb ik er als arme student en dienstweigeraar ook een paar jaar vertoefd.

Jan Dirk van der Burg laat foto’s zien van buren die elkaar na-apen. Die allemaal een Boeddhabeeld in de voortuin zetten, nepvlinders op de muur lijmen en letters die het woord HOME vormen voor het raam plaatsen.

Roelof de Vries laat een fragment horen van Rob Verlinden waarin hij vertelt over een sponsordeal met een bedrijf dat een hele loods vol niet te verkopen Boeddhabeelden had staan. Aan Rob de vraag of ‘ie er niet iets mee kan in zijn programma Eigen Huis en Tuin. Rob besluit in elke aflevering van Eigen Huis en Tuin een Boeddhabeeld in de voortuin te zetten. Vervolgens wil heel Nederland dat en zijn de beelden niet aan te slepen.

Het moge duidelijk zijn dat hier de Nederlander niet als bijzonder oorspronkelijk en authentiek wordt neergezet. De saaiheid en lelijkheid spat er vanaf. Tegelijkertijd is het een groot eerbetoon aan het gewone en een feest der herkenning.

Jan Dirk van der Burg en Roelof de Vries lijken het prettig te vinden dat we zo op elkaar lijken. Bij Marcel van Roosmalen bespeur ik precies het tegenovergestelde.

Dit is Nederland is een topshow. Voor zowel de daders als voor de slachtoffers.

Theaterstuk Blonde Dolly (muziek: Marco Raaphorst)

In opdracht van Sjaak Bral componeerde ondergetekende voor zijn theaterthriller Blonde Dolly 10 tracks. Een stuk over de moordzaak uit 1959 op de Haagse prostituee die onopgelost bleef.

Sjaak Bral neemt het publiek mee terug in de tijd, naar de schone schijn van de jaren vijftig en de verstikkende macht van regenten.

Hij spoorde bovendien de vermeende moordenaar (nu 87 jaar oud) op en confronteerde hem met de bewijslast.

Feit en fictie raken verstrikt in een razend knappe vertelling die zowel historisch als humoristisch is. Een theaterthriller van de bovenste plank – met een ontknoping die het publiek niet in de koude kleren gaat zitten.

‘Humor met een geweldige charme’ – Patrick v.d. Hanenberg, Volkskrant

Op zaterdag 23 januari 2016 voerde Sjaak een kort stukje uit op NPO Radio 1 in het programma De Taalstaal van Frits Spits met mijn muziek:

Hier het oorspronkelijke politiebericht uit ’59:

moord-blonde-dolly

Zie ook, mijn portfolio: melodiefabriek.com/project/blonde-dolly/

Gezien: Glass van Isabelle Beernaert

Gisteren zag ik met mijn dochter en vriendin de dansvoorstelling Glass van Isabelle Beernaert in het Lucent Danstheater in Den Haag. Een prachtige voorstelling waarin via dans poëtische gevoelens worden overgedragen.

Snap jij welke verhaal hier verteld werd?

Onder het genot van een drankje na afloop borrelde die vraag bij menigeen op. Zo ook bij ons drietjes. In het programmaboekje lazen we dat de teksten die gedurende de voorstelling geprojecteerd werden afkomstig zijn uit de film “The Hours”, een film gebaseerd op het leven van de Engelse schrijfster Virginia Woolf. Een moderne vrouw die te kampen had met diverse psychische handicaps en aan wiens leven een einde kwam door eigen toedoen. Maar die ondanks, of dankzij, dat dus wel hele krachtige teksten heeft geschreven.

Na afloop wilde mijn dochter nog met een paar dansers en danseressen op de foto. Ook actrice Johanna ter Steege werd er gespot. Die zei nog: “goh, je bent de enige die mij herkent!” Daarna vroeg ze aan de bardame om een pen en moest even op haar beurt wachten om ook op de foto met choreograaf Isabelle Beernaert te kunnen. Met een oudere dame sprak Isabelle over de onderliggende boodschap van Glass.

“Transparantie, mensen moeten transparant durven zijn.”

Isabelle vindt dat we ons niet moeten verschuilen. We moeten niet bang zijn voor onze gevoelens, zelfs niet voor onze extremen. We moeten ze zien als een deel van ons leven en durven laten zien wie we echt zijn, door onze gevoelens te laten spreken.

Vandaar die naam, Glass.

Of zal het toch door die muziek van Philip Glass komen?