Man plant zelfmoord maar ziet er na een weekje coke en hoeren vanaf

Een goed verhaal, dit is er eentje:

Went to Mexico to buy barbiturates for a humane and peaceful death.

Decided that if I was gonna die anyway I might as well fuck a prostitute before it was all over. After that a cab driver offered to sell me cocaine. One thing lead to another, and I got a room above a whore house equipped with a heart shaped bed, a stripper pole, and a hot tub.

Spent a full week snorting coke off tits, popping pain meds, drinking tequila, eating handfuls of Viagra to fight the whiskey/coke dick, and had three FFM threesomes.

Somewhere in the midst of my coke-fueled orgy, I decided life wasn’t so bad after all.

Reddit

(via)

Met de foto van je kind in je mond rondlopen

Mijn tandarts vroeg me wat hij met mijn afgebroken stuk kies moest doen.

Weggooien toch?

Ik vroeg hem om er een touwtje doorheen te doen zodat ik hem om m’n nek kon dragen. De grap deed hem herinneren aan iets dat eerder vandaag was voorgevallen.

Vanmorgen had ik een vrouw in de stoel met een tongpiercing. Die zie ik wel vaker maar deze zag er wat vreemd uit en dus keek ik er wat aandachtiger naar. Zegt die vrouw: “Ja kijk maar goed want ik heb een kleine foto van mijn dochter op die piercing laten plaatsen.”

Lachend keek hij zijn assistente aan.

Dat moeten we straks ook maar even tijdens de lunch doorvertellen.

Vispaleis

Vanmiddag stond ik met buurman Rick bij het Vispaleis aan de haven van Scheveningen vrolijk te happen toen een oude man met een ijsmuts op, op het bedienend personeel even tussendoor een zeer relevante vraag afvuurde: “Ze zwemmen toch zeker niet als Lekkerbekken in de zee? Wat voor vis zit er eigenlijk in?”. Kijkt de ene bediende de ander aan: “Die kwamen toch uit Taiwan, of waar werden ze ook alweer gemaakt?”. Waarop het verlossende antwoord van een slimme klant kwam: “Vietnam”. De andere bediende knikte instemmend.

Terwijl ik de rest van mijn broodje met zalm tot mij nam bedacht ik me dat Vietnam nogal een stukkie varen is zo vanaf Scheveningen. We mogen toch wel geloven dat die vis per boot gehaald wordt?  Al is het maar voor de show.

Hoe dan ook, alle boten in de haven lagen stil.

Jimmy Page en wat gebak tussen de benen

Op een verjaardag…

Er was een stukkie gebak tussen z’n benen door op de stoel terechtgekomen en een ander deel kleefde aan zijn broek ter hoogte van zijn kruis. Met zijn armen deed ‘ie een voorzichtige poging tot het bespelen van de luchtgitaar.

“Ik hou zo van deze muziek. Wat is dit ook alweer? Jimmy Page toch? Als je toch zo kon spelen!

Ken jij ook zo spelen?”, vroeg hij mij.

Onderwegverhalen

snelwegverhalenZit er een verhaal in het onderwegzijn? Vaak wel vind ik. Mensen zijn met een doel onderweg en maken dingen mee. En met een beetje pech, tegenslag of rariteiten heb je al snel een dynamisch verhaal te pakken. In de trein bijvoorbeeld hoef je slechts je oren en ogen de kost te geven om ze van je buurman op te pikken.

Van de week bijvoorbeeld. Ik pikte zomaar een wachtwoord op van twee zeer slecht Engelssprekende Chinezen. Ze zaten pal tegenover me en belden mobiel om het wachtwoord van hun website te achterhalen.

“I? Ah, Y! You say , T, tree? Oh three? Yes, yes, yes 3. E? Small? No? What, A?”

Terwijl manlief hardop sprak noteerde vrouwlief het wachtwoord op een gebruikte enveloppe. En na het telefoongesprek gingen ze direct weer over op Chinees. Gewoon, zonder er erg in te hebben.

Onderweg daar gebeurt het. En niet alleen tussen de rails maar zeker ook op of naast de snelweg. Beeldend kunstenaar Melle Smets en filosoof/publicist Bram Esser begaven zich 30 dagen onderweg om verhalen te noteren over “snelwegbewoners, parkeerplaatsen, bedrijventerreinen, wegrestaurants, ecoducten en factory-outlets”. Verhalen die plotseling opdoken tijdens hun onderwegzijn. Samen schreven ze er het boek Snelwegverhalen over.

Het boek is een dikke bijbel van bijna 500 pagina’s vol interessante verhalen, vergezeld van gevatte tekeningen en foto’s. Genoeg leesvoer dus voor aankomende trektochten per trein. Of lunchbreaks aan de rand van een A of een N. Als ik hem uit heb meld ik me weer.

Rond het middaguur

In een Haags cafeetje zitten twee oude dametjes aan de wijn.

“deze dag had ik toch voor geen goud willen missen”

Met een trillende onderlip neemt haar buurvrouw nog eens een slok witte wijn. Haar wangen zijn rood gekleurd.

Ze hebben veel te bespreken. Soms valt er een stilte.

“ach, je bent een schat!”

Even later buiten zie ik dat de een de ander aanduwt in haar rolstoel. Een dekentje ligt op haar schoot. Daar op de Denneweg gaan ze de zon tegemoet.

Onzichtbare techniek

Techniek moet de mens dienen. Techniek moet in dienst van de verhalen staan. Techniek zou eigenlijk onzichtbaar moeten zijn.

Hooguit kun je wat vakbroeders imponeren met jouw vakmanschap maar verder zal er niemand wakker van liggen dat jij een bepaalde techniek beheerst. Techniek kan juist heel erg in de weg zitten. Jarenlang was het verdacht als je een video op YouTube zette die leek op dat wat je op televisie zag. Daar was YouTube niet voor, zo regeerde men massaal in het commentaar. En dus gingen professionele makers met dezelfde shitholecamera’s als de YouTubbers filmen om net te doen alsof.

rhodosToch vormt de techniek een grotere factor dan de meeste mensen denken. Omdat ons leven steeds meer door techniek ondersteund wordt. Traag internet irriteert ons mateloos. En onze eisen worden steeds hoger. “oh jouw smartphone kan geeneens in HD filmen?” #fail

Voor creatieve makers is techniek dus ook heel belangrijk. Op een trage computer kun je geen video’s editen. Een nieuwe softwareversie kan ineens iets mogelijk maken dat nog niet eerder mogelijk was. Een fotograaf kiest specifieke lenzen uit voor een bepaald effect. En mensen zoals ik, die meer gefocust zijn op audio, weten dat slechte verstaanbaarheid van personen in een video het geheel kunnen breken. Mede daarom is het maken van video’s een heel complex proces. Aan de hardware stelt het hoge eisen maar ook aan de software.

De maker moet al die aspecten zien te beheersen. Of beter: een maker moet heden ten dage zo flexibel zijn om te kunnen omgaan met steeds veranderende techniek. Nog nooit eerder ging die technische ontwikkeling zo hard als heden ten dage. En als het goed is ontstaat er dan dankzij die techniek een stuk content waarbij de kijker, lezer of luisteraar zich juist niet bewust is van de gebruikte techniek.

Content kan nooit losstaan van techniek, techniek is altijd de drager van content. Wat we moeten doen is streven naar het onzichtbaar maken van techniek. Niet willen onze vakbroeders proberen te imponeren, maar mensen zien te bereiken.