Fuck you wereld

Via het zeer lezenswaardige boek Keep Going van de creatieve vogel met de naam Austin Kleon stuitte ik op een briefwisseling tussen Sol LeWitt en Eva Hesse. Sol zat boordevol zelfkritiek en Eva besloot daar korte metten mee te maken.

Nu 55 jaar later is het nog altijd een zinvol manifest voor elke kunstzinnige maker.

You must practice being stupid, dumb, unthinking, empty. Then you will be able to DO!

Zeg die innerlijke fakking calvinist dus maar goodbye.

Ter motivatie, de voordracht van de volledige brief, hard afspelen:

Of als leesvoer:

Dear Eva,

It will be almost a month since you wrote to me and you have possibly forgotten your state of mind (I doubt it though). You seem the same as always, and being you, hate every minute of it. Don’t! Learn to say “Fuck You” to the world once in a while. You have every right to. Just stop thinking, worrying, looking over your shoulder wondering, doubting, fearing, hurting, hoping for some easy way out, struggling, grasping, confusing, itchin, scratching, mumbling, bumbling, grumbling, humbling, stumbling, numbling, rumbling, gambling, tumbling, scumbling, scrambling, hitching, hatching, bitching, moaning, groaning, honing, boning, horse-shitting, hair-splitting, nit-picking, piss-trickling, nose sticking, ass-gouging, eyeball-poking, finger-pointing, alleyway-sneaking, long waiting, small stepping, evil-eyeing, back-scratching, searching, perching, besmirching, grinding, grinding, grinding away at yourself. Stop it and just DO!

From your description, and from what I know of your previous work and your ability; the work you are doing sounds very good. “Drawing-clean-clear but crazy like machines, larger and bolder… real nonsense.” That sounds fine, wonderful – real nonsense. Do more. More nonsensical, more crazy, more machines, more breasts, penises, cunts, whatever – make them abound with nonsense. Try and tickle something inside you, your “weird humor.” You belong in the most secret part of you. Don’t worry about cool, make your own uncool. Make your own, your own world. If you fear, make it work for you – draw & paint your fear and anxiety. And stop worrying about big, deep things such as “to decide on a purpose and way of life, a constant approach to even some impossible end or even an imagined end” You must practice being stupid, dumb, unthinking, empty. Then you will be able to DO!

I have much confidence in you and even though you are tormenting yourself, the work you do is very good. Try to do some BAD work – the worst you can think of and see what happens but mainly relax and let everything go to hell – you are not responsible for the world – you are only responsible for your work – so DO IT. And don’t think that your work has to conform to any preconceived form, idea or flavor. It can be anything you want it to be. But if life would be easier for you if you stopped working – then stop. Don’t punish yourself. However, I think that it is so deeply engrained in you that it would be easier to DO!

It seems I do understand your attitude somewhat, anyway, because I go through a similar process every so often. I have an “Agonising Reappraisal” of my work and change everything as much as possible – and hate everything I’ve done, and try to do something entirely different and better. Maybe that kind of process is necessary to me, pushing me on and on. The feeling that I can do better than that shit I just did. Maybe you need your agony to accomplish what you do. And maybe it goads you on to do better. But it is very painful I know. It would be better if you had the confidence just to do the stuff and not even think about it. Can’t you leave the “world” and “ART” alone and also quit fondling your ego. I know that you (or anyone) can only work so much and the rest of the time you are left with your thoughts. But when you work or before your work you have to empty your mind and concentrate on what you are doing. After you do something it is done and that’s that. After a while you can see some are better than others but also you can see what direction you are going. I’m sure you know all that. You also must know that you don’t have to justify your work – not even to yourself. Well, you know I admire your work greatly and can’t understand why you are so bothered by it. But you can see the next ones and I can’t. You also must believe in your ability. I think you do. So try the most outrageous things you can – shock yourself. You have at your power the ability to do anything.

I would like to see your work and will have to be content to wait until Aug or Sept. I have seen photos of some of Tom’s new things at Lucy’s. They are impressive – especially the ones with the more rigorous form: the simpler ones. I guess he’ll send some more later on. Let me know how the shows are going and that kind of stuff.

My work had changed since you left and it is much better. I will be having a show May 4 – 29 at the Daniels Gallery 17 E 64 MainSt (where Emmerich was), I wish you could be there. Much love to you both.

Sol

PDF-versie

Aanrakerige jongetjes

De ene vond dat ‘ie een mooiere vriendin had dan de ander. Die andere knaap zei precies hetzelfde. Ze waren al 3 jaar bevriend. De een sloeg de ander op de bips als ‘ie de wc uitkwam. Ze waren een beetje aanrakerig en wie dat raar vond vonden zij maar raar.

Non-conformistisch China. Ik zag het in een video in Foam, Amsterdam.

Ik zag hoe in Parijs jongeren zich afkoelden tegen de zengende zomerhitte.

Solène Sahmaran Gün – Turunc

Ik zie nog veel meer zolang ik mijn ogen openhoud.

We have no art

Dit credo ‘We have no art’ komt … wait for it… van een non! Ik heb niets met het geloof, laat staan met nonnen, maar mijn god, lange leve de controverse!

Zuster Corita Kent dreunde het mantra vaker op dan het Onze Vader. Een mantra dat in alle volledigheid zo luidt:

We have no art

We do everything as good as we can

Waarmee mijn favoriete non haar tong en middelvinger richting de kunstelite uitstak.

Corita Kent zag geen onderscheid tussen hoge en lage cultuur. Amen!

Is het eindproduct dan niet interessant? Natuurlijk wel maar het enige dat jij als maker, als kunstenaar kunt doen is werken, er de uren instoppen. Hoewel ons nonneponnetje dat Plork plachtte te noemen, een samentreksel van de woorden Play en Work. Want lol is daarbij heel belangrijk. Anders hou je het niet vol en is er geen reet aan.

Ze verzon ooit 10 regels en zei erbij: “there should be new rules next week”:

Ik moet denken aan mijn tijd bij de band MAM begin 90-er jaren. Ik ging als de brandweer. Ik verzon de ene doldwaze gitaarpartij na de andere. Ik genoot van het proces, van het rommelen in de studio, het zoeken naar sounds. En live optredens, een uitverkocht Paradiso Grote Zaal onder andere (voorprogramma The Scene). Wat wil een mens nog meer? Raaphorst was 100% happy.

De algehele sfeer die rond de band hing was zonder meer ongezond te noemen, de uitspraak “dit zal toch wel geen succes worden” viel regelmatig. Als je er zelf al niet in geloofd, dan zal het dus nooit wat worden. *zucht*

Corita Kent heeft wel een gezonde mentaliteit. En ik ben het 1000% met haar eens dat het om het proces gaat, om het werk gaat. Het eindproduct is namelijk iets voor het publiek die maar moet uitzoeken of ze het mooi of niet mooi vindt. Dat is niet aan de maker. Dat Miles Davis met Kind of Blue een meesterwerk heeft gemaakt is leuk voor hem. Maar hij ging daarna ook gewoon weer door. Ik hoop niet voor Miles dat ‘ie telkens dacht: “als de mensjes dit maar ook een meesterwerk zullen vinden.”

Als maker kun je alleen maar dingen maken. De rest is bijzaak, bijvangt. Of ze je nu zien als een groot kunstenaar of niet, het maakt geen ene reet uit. Mevrouw de non heeft gewoon gelijk: er is alleen maar werk.

En de kunst die ze zelf maakte? Die was te gek! Ze zag opwinding en schoonheid in typografie, in krantenknipsels, in mozaïek vormen, abstracte vormen, in het hergebruik van teksten, cut-up, sociale statements … ze was belangrijk voor de pop art beweging.

Thomas Hawk: fotograaf – Corita Kent: artiest – Licentie: Creative Commons BY

Ze heeft een onwaarschijnlijk te gek oeuvre nagelaten en velen geïnspireerd. Zoals je in onderstaande video kunt zien gaf ze ook les en leverde dat te gekke werken op.

Haar 10 regels neem ik als een soort 10 geboden ter harte. Plezier hebben in je werk, dat is de sleutel voor mij. En met mijn hand op mijn hart kan ik je mededelen dat ik altijd alles geef in mijn producties. Heel mijn hart stop ik erin. En meer kan ik niet doen. De rest is aan jou. Ontvang of negeer.

Wehkamp Stratovarius

Bas Krumperman is de meest veelzijdige gitarist die ik ken. Ooit ontmoet. Zijn ouders ook. Verhaaltje. Maar goeds als je Bas vroeg “doe ff wat in de geest van Eddie van Halen” dan speelde Bas (2:15) dus iets dat beyond Eddie vandaan schoot. Ik heb Bas ooit gruwelijk goed bebop horen spelen. Kon ‘ie dus ook. Niet normaal die gast. En hij speelde dat allemaal op een Wehkamp Stratovarius. Hattie ooit besteld via het gidsje. Een goedkoop stukkie hout dattie in een Ampeg bassversterker stak. Dus op de vraag “doen spullen ertoe?”…

Terug bij het begin

Midden in het proces van het produceren van een podcast zit ik op dit moment. Het moet een serie van 10 afleveringen gaan worden. Een serie over het vinden van eigenheid in de muziek. Het vinden van een artistieke ziel. Ik ben niet de hoofdpersoon in de podcast, toch gaat het ook over mij. Alles wat er gezegd wordt is onderhevig aan zelfreflectie want alles wat ik erin wil hebben en wat niet, het is allemaal aan mij om dat te bepalen.

Elke documentaire is gekleurd. Je kunt maar 1 kant opkijken met de camera en dwing je de kijker echt om ergens naar te kijken. Hij of zij ziet niet wat er naast of achter de camera gebeurt. Met audio heb je dat minder in de hand. Geluid speelt zich tenslotte als een wolk rond de microfoon af en die vangt ook het geluid van opzij en van achteren op. Een camera kan dat niet, tenzij je een moderne 360 graden camera gebruikt…

Maar goeds, waar zit mijn eigûh eigenheid als het aankomt op muziek? Ik heb de afgelopen jaren veel verkend en geëxperimenteerd op muzikaal gebied als componist, sounddesigner en uitvoerend muzikant. Veelzijdigheid is iets wat mij redelijk ligt, maar toch knaagt er iets.

De keuzes die je maakt, ze vormen je.

Ik weet nog hoe ik een jaar of 13 was en op een open dag van de Haagse Stedelijke Muziekschool aanwezig was. Als ik toen de muziek van de jazzgitaar workshop van Ferry Robers niet gehoord had was ik er ook niet aan begonnen. Dan had ik misschien gekozen voor een workshop popmuziek. Maar ik koos voor jazz.

Toen ik op mijn 16e in een schoolbandje terecht kwam begreep ik geen ene donder van de blueslicks die je over Rolling Stones songs behoorde te spelen. Hoe je over complexe jazz akkoorden moest soloren snapte ik wel. Ik speelde modaal over de Stones en het klonk voor geen meter. Que!? Bovendien swingde ik en dat is niet goed voor rock ‘n’ roll. Rock moet je hoekig, rauw en fel spelen. En in een solo moet je met een behoorlijk overstuurd geluid de gitaar laten gillen, met licks die omhoog gaan. Sizzling to the top…

De complexe harmonie van de jazz, ik ben er altijd dol op geweest. Daarom hou ik ook zo van Steely Dan. En daarom raakte ik ook verknocht aan Braziliaanse muziek. Harmonisch, melodisch en ritmisch is die muziek zo verschrikkelijk rijk. En tekstueel zijn de Brazilianen ook nog eens de grootste poëten op aarde. Een werelddeel dat op muzikaal gebied behoorlijk miskend wordt door de rest van de wereld!

Samen met Tom America heb ik de formatie ‘zegzeg’. Dat vraagt om een eenvoudige en droge aanpak wat mij betreft. Een gitaar in al zijn naaktheid, zonder poespas. Gewoon zorgvuldig gekozen noten. Geen episch gegil met veel vervorming. Geen theater en geen stoerdoenerij.

We etaleren helemaal niets behalve waar de muziek zelf om vraagt. Zoals het was op die open dag van de Stedelijke Muziekschool. Het was de muziek die me toen raakte. De rest doet er namelijk helemaal niet toe.

Vernieuwd Utrecht CS geopend met mijn muziek

Vandaag werd het vernieuwde Utrecht CS officieel geopend. Mijn muziek maakte daar een onderdeel van uit en daar ben ik als Hagenees natuurlijk erg trots op! De time-lapse film Portrait of Lotte van filmmaker Frans Hofmeester waarvoor ik de muziek componeerde werd in een blok van een half uur op repeat vertoond. Mijn muziek viel op de gratis verstrekte hoofdtelefoon te beluisteren als je plaatsnam ik de een van overheerlijke bioscoopstoelen. Kreeg je er bovendien een bak zoete of zoute popcorn bij aangeboden.

P.S. Alle OV-chipkaartpalen op Utrecht CS bleken bij de terugreis een storing te hebben. Dus kon ik gratis terug naar Den Haag reizen. De mensen die bij Gouda eruit moesten hadden wel een probleem vanwege de poortjes voor het uitchecken. Kortom: niet alleen geeft de OV-chipkaart nog altijd veel gedoe, vanwege die poortjes kun je niet eens makkelijk en veilig het station verlaten!