Vinyl

Toen ik jong was kon ik geen vrienden worden met vinyl. Elke tik die ik hoorde deed afbreuk aan de mooie muziek waar ik naar snakte. Het vertroebelde mijn plezier.

Van de cassette werd ik een stuk vrolijker. En al helemaal van de Walkman die je voor het eerst in staat stelde om muziek mee naar buiten te nemen. Ik kocht een eerste generatie exemplaar, een Sony.

En daaropvolgend de CD, waar ik echt op slag verliefd op raakte. Ik weet nog de eerste demonstraties tijdens de Firato. Je wist niet wat je meemaakte. Het 1e exemplaar van Philips kon slechts 15 tracks aan, een minpuntje, dus het daarop volgende model dat tot 99 tracks ging heb ik direct aangeschaft. Voor 750 gulden als ik het goed heb, in de personeelswinkel van Philips. Mijn pa werkte namelijk bij Philips.

Dankzij de digitale techniek klinkt muziek heden ten dage loepzuiver. Geen getik, geen ruis, geen brom, geen gejengel valt meer te horen. Maar we kunnen de muziek niet langer vasthouden. We kunnen het niet langer in een kast zetten of uitlenen. Muziek is geen bezit meer.

Inmiddels is vinyl weer behoorlijk populair geworden. Ik vermoed vanwege de behoefte om iets echt bewust te kopen en te bezitten. Ook cassettes en CD’s zijn in toenemende mate weer populair aan het worden.

Mijn vriendin vond dat het tijd werd om weer plaatjes te gaan draaien. De oude pickup was jaren geleden stuk gedaan, dus heb ik haar onlangs een nieuw exemplaar cadeau gedaan voor haar verjaardag.

De eerste platen die ik oplegde sloegen over. Ik vloekte het uit: “zie je nou wel, daarom heb ik altijd vinyl gehaat!” Maar een paar dagen later bekeek ik nogmaals de instellingen van de pickup. Ik had precies gedaan wat er in de handleiding stond. Maar wat als ik die handleiding nu eens niet als een bijbel beschouw? Ik draaide het anti-skating-wieltje een stuk terug totdat de plaat niet meer oversloeg. Dat werkte! Ook andere platen die eerder oversloegen bleven nu gewoon doorspelen alsof er niets aan de hand was.

Voor het eerst kan ik nu echt van vinyl genieten. Het heeft iets primitiefs zo’n pickup. Het concept is simpel maar wonderlijk tegelijk. Vinyl is als een boek. En het getik bederft niet langer mijn lol. Het vergroot zelfs het genieten voor mij. Als een knisperend haardvuur, So What?

Wat ik toen niet wist, weet ik nu: muziek hoeft niet perfect te klinken.

De Noordzee uit een synthesizer, geknisper of een stukkie vinyl

Ruis is interessant. Vroeger hield ik er niet van omdat je er altijd last van had. Kwam door die taperecorders. Maar eenmaal over op digitaal begon ik dat warme bijgeluid toch wel te missen. En ik ben niet de enige. Ruis is weer hip en je ziet het aan de ruisgeneratoren in software die steeds vaker op de markt verschijnen. Vaak in de vorm van een plugins.

Ben ik even blij dat ik Propellerhead Reason software gebruik en dat ik van het zelf doen ben. In Reason zit namelijk de kickass Thor synth die ondermeer een ruis-oscillator heeft voor het genereren van alle mogelijke typen ruis, zoals de witte Noordzee, een Tikkende Plaat, Gameboy gepruttel, straaljagerruis, geknipsper, snorkelen onderwater, gesis en ga zo maar door.

Of wacht, ik laat het je wel even zien:

Dit is toch prettig kleien met geluid voor volwassenen, ja toch?

Meer hierover op mijn Melodiefabriek blog →

P.S. Het is ook deze synth, Thor, die mijn naam kan uitspreken:

Met een gitaar gaat zoiets je dus never nooit niet lukken…

Met je autootje over oude vinylplaten rossen

Op TODAYSART 2011 dat afgelopen weekend in Den Haag gehouden werd kon je draadloos bestuurbare auto’s laten racen over een racebaan bestaande uit oude vinylplaten. Verzonnen door kunstenaar Lucas Abela die je wellicht al kende van het drumstel dat hij op een trampoline met pingpongbalbatjes bespeelde.

Muziek en auto’s zijn hier op een mooie manier bij elkaar gebracht.

Gil Scott-Heron in Brussel

recordshop-brussel

(foto: Karin Ramaker)

Een maand geleden in Brussel ongeveer 100 meter van Manneke Pis af:

Daar troffen we een mooie tweedehands platenzaak aan met vooral veel oud vinyl. Een pickup draaide rondjes op de toonbank. Samen met mijn vriendin keek ik wat rond. Mijn oog viel op een oude editie van het geweldige magazine Waxpoetics met Gil Scott-Heron op de voorkant. Een meer toepasselijke Wax Poet dan Scott-Heron kan ik me niet voorstellen. Een kwestie van blind kopen dus en ’s avonds in het hotel direct uitlezen.
Lees verder

Enclosures van de ziel

Van Leon Clabbers kreeg ik de vraag:

Als, overwegend analoog gerichte, audiofiel vraag ik me alleen af waarom in de zoekmogelijkheid van De Melodiefabriek de zoekopdracht : “vinyl” geen resultaat geeft?

Het antwoord is eigenlijk heel simpel: de drager boeit mij niet zo zeer, het gaat mij om de muziek. Vinyl klinkt lekker, dieper dan een CD voor sommige producties. En ja de CD heeft weinig kans tot overleven. Maar met mp3’s is niets mis. Ik upload er graag eentje zodat iemand aan de andere kant van de oceaan hem kan aanklikken. Daar kan geen vinyl tegenop.

Ik ben nooit echt van de vinyl geweest. En haatte vroeger tikken. Ik was van de cassette en ben dat eigenlijk nog steeds. Maar in tegenstelling tot vroeger ben ik niet langer een enorme HIFI freak. De meeste mensen luisteren onder imperfecte omstandigheden, via een slechte hoofdtelefoon in de trein, via hun laptop speakers, of weet ik wat. En wat let ze? Laat ze maar heerlijk zo genieten. Mijn taak is ze de mooiste muziek voor te schotelen. En natuurlijk doe ik mijn best om het geluid zo te laten klinken zoals ik het in mijn hoofd hoor. Wat dat betreft blijf ik wel een perfectionist.

Het is mij allemaal best. Geluidsdragers, zoals ze zo mooi heten. De enclosers van de ziel.