Zonder begin, zonder einde

Het oneindige boek. De oneindige film. Het oneindige album. Ze bestaan niet.

Internet werkt anders. Dat wat je nu op de homepage leest, staat morgen niet meer op die plek. En toekomstige berichten, hoewel nog niet zichtbaar, eens zullen ze verschijnen.

De website, hij was er altijd al zo leek het. Om voor altijd door te gaan.

mantra numero uno: ik zal nooit mijn blog laten verslonzen

Gisteren vroeg Henk Jan Winkeldermaat mij om wat blogtips. Omdat ik zo van het medium hou.

We staan nog maar aan het begin. Ik bedoel internet, het is nog zo nieuw allemaal en de ontwikkelingen gaan ook zo snel. Het gros van de mensen weet echt niet wat een blog is. Sterker nog, de meeste mensen weten niet eens wat een Browser is. Of wat Google eigenlijk precies is of doet.

Maar goeds, die tips. Laat ik een klein lijstje doen:

  • denk goed na over een domeinnaam (uit eigen ervaring: 2 eerdere blogs heb ik de nek om moeten draaien vanwege een verkeerde keuze)
  • laat je blog niet verslonzen, reserveer er altijd een bepaalde tijd per week voor (uit eigen ervaring: omdat ik het te druk had met het organiseren van het Blog-Art festival vergat ik op mijn eigen blog te vermelden dat ik een interview gaf voor VPRO De Avonden en meer van die opmerkelijkheden)
  • laat je niet afleiden door mensen die klagen of hun gal spuwen, denk nooit na over de mogelijke reacties
  • je kunt niet iets voor een ander maken, de ander pleasen, dat is gedoemd te mislukken
  • het gros van de mensen die regelmatig je blog bezoekt, lurkt zich helemaal waas en je zult nooit wat van hun horen, gewoon een feit, deal with it
  • blog vanuit passie, vertel je verhaal zo persoonlijk mogelijk, wees opstandig, koppig en eigenwijs, niemand zit op een grijs klote verhaal zonder ballen te wachten
  • goeie dingen hebben tijd nodig, dat geldt voor goeie content, maar ook voor het succes dat je met je blog behaalt, een lange adem is noodzakelijk
  • negeer de succesverhalen van anderen, dat soort TellSell-idioterie is bestemd voor een niet-creatieve doelgroep, Familie Doorsnee
  • wees creatief, roer met de middelen die je hebt en maak daar het beste van

De meeste bloggers geven na verloop van tijd op. Zonde. Doe het niet!

in het document van je leven

Oké het is niet de eerste keer dat ik het zeg. En waarschijnlijk ook niet de laatste keer. Bloggen is een vorm van documenteren.

foto: Mangrove Mike / licentie: Creative Commons BY

foto: Mangrove Mike / licentie: Creative Commons BY

Gisteren liet ik aan mijn vriendin zien dat je via de WayBackMachine van Archive.org je oude blog kunt bezoeken, ook al is ‘ie inmiddels allang opgeheven. Direct dook ze in haar eigen verleden en begon de jarenoude blogstukjes terug te lezen.

Terug in de tijd.
Lees verder

301 redirect

*tromgeroffel*

Mijn Nederlandstalige blog marcoraaphorst.nl heb ik samengevoegd met (van oorsprong Engelstalig) melodiefabriek.nl. Taal is niet langer een probleem dankzij de vertaalmodule van Google.

Zo’n 70% van de blogposts van www.marcoraaphorst.nl heb ik weggegooid, omdat ik ze niet langer relevant vind. Hoewel opslag niet echt een probleem is, de algehele focus vind ik belangrijker. En rommel kun je maar beter gewoon opruimen.

@Raaphorst Het onmogelijke aan jouw website is dat er voor een paar jaar interessant leesvoer op staat. Daar gaat mijn vakantie to do list.

Tweette Freddie na mijn schoonmaakactie.

Mocht je een link van www.marcoraaphorst.nl ergens tegenkomen, je wordt dan automatisch geredirect naar www.melodiefabriek.nl. Makkelijker kan ik niet maken, of wel?

Jij leest mij

de waterkant

Sommigen bloggen niet meer. Ze zeggen dat het door Twitter komt. En niet dat ze er spijt van hebben. Ze vinden het logisch. Twitter zou de vervanger zijn van het weblog.

Alles gaat sneller in de wereld zeggen ze, dus nu moeten we ook sneller publiceren.

En korter, 140 karakters zijn genoeg.

Twitter, wie zou er nu nog moeten bloggen dan?

Complete onzin.

Twitter is geen blog. Twitter is een tijdelijk communicatiemiddel. Terugkomen op een tweet van eergisteren doe je niet.

Alle tweets zijn heel snel vergaan.

Een blog is blijvend. Een blog heeft een handig archief. Een blog is doorzoekbaar. Een blog geeft de conversatie een duidelijk podium.

Twitter is een kroeg. Iedereen roept wat ‘ie aan het doen is. En sommige mensen helpen mekaar, krijgen ruzie, of spreken buiten Twitter af voor een ontmoeting.

Toch gaat er niets boven mijn blog. Mijn digitale huis dat helemaal van mij is. Het huis dat ik zelf gebouwd heb. Het huis waar ik slingers kan ophangen als het feest is. Het huis waar ik gezellig met vrienden of toevallige voorbijgangers op het terras een biertje kan drinken terwijl ik een mooi verhaal voorlees. Of een film vertoon. Of een stuk muziek speel.

Hier ben je nu.

Cees Debets: "een clash op het Spui"

Je kunt dan wel Charles Arthur heten en betaald stukjes voor The Gardian inkloppen, gelul van een dronken aardbei blijft het.

Blogging is dying. Actually, no, let me qualify that. The long tail of blogging is dying. I say this with confidence. That confidence is based on two things: my anecdotal, but wide-ranging, analysis of what and how people remark on content from this section, and the surveys carried out by Technorati – which provides the Guardian with the feedback data that appears on our web pages. The interesting question is, what has replaced that blogging?

Waarom het gelul is? Omdat het alleen over aantallen gaat. Je hebt dingen die taai zijn, bloggen is er een van. En van Keith Richards beweren ze tenslotte ook dat ‘ie binnenkort dood zal gaan. Dat roepen ze al meer dan 35 jaar. Jip Golsteijn gaf Keith in 1973 nog 5 jaar. En wie van de twee is al jaren geleden een verdieping lager gaan wonen? Juist, Jip.

Bloggen is niet dood. En bloggen is geen mainstream (ja, fuk GeenStijl met je Telegraaf redactie en omkoopbaarheid door een Sony – lees: we’re only in it for the money). Bloggen is nog zo rauw en anarchistisch als het ooit was. Want bloggen is van ons, de bloggers.

Blijf je ten alle tijden verzetten, mijn beste collega blogger. Verzet je tegen de mainstream. Tegen de censuur. En publiceer alles wat je wilt publiceren. Er is niemand die je belet dat niet te doen. Tenzij je in die kutstukjes van die mainstream sjoernalisten gaat geloven natuurlijk…

En voor diegenen die zich afvragen ‘wat doet die man daar in die video?’. Die man is Cees Debets, directeur van Theater aan het Spui. In dat theater organiseren wij Het Weblog Festival Van Het Jaar: blog-art.nl.