Het Nederlandse Creative Commons Global Network in wording

Gisteren in Amsterdam in het Spring House was ik aanwezig bij de tweede bijeenkomst over de nieuwe organisatiestructuur die Creative Commons wereldwijd aan het uitrollen is. Ik ben vanaf het begin bij CC Nederland betrokken geweest als professioneel maker omdat ik zeer geloof in de flexibele licenties die Creative Commons biedt. Ze bieden een verruiming op het te rigide eeuwenoude ‘alle rechten voorbehouden’ copyright dat in veel gevallen niet langer voldoet vandaag de dag.

Hoewel ik door de jaren heen betrokken was bij de organisatie Creative Commons ik maakte er nooit onderdeel van uit. Die eer bleef voorbehouden aan Kennisland, het IViR en Waag Society. Zij waren 12 jaar lang de officiële partners en hadden het alleenrecht op het voeren van de naam Creative Commons.

Creative Commons zet nu wereldwijd een innovatieve stap en brengt een moderne nieuwe manier van samenwerken tot stand. Zodoende zal voor Nederland het Nederlandse Creative Commons Global Network worden opgericht met leden en partners. Waarmee ikzelf lid kan worden en middels mijn bedrijf Melodiefabriek me als partner kan gaan aanmelden.

De bijeenkomst van gisteren bestond uit een groep geïnteresseerde mensen, waaronder makers en vertegenwoordigers van archieven zoals Beeld en Geluid en het Netwerk Oorlogsbronnen, Wikipedia en het IViR.

Ik ben ervan overtuigd dat dankzij deze nieuwe netwerkvorm een nieuwe manier van samenwerken zal ontstaan die het mogelijk maakt om het sterke merk Creative Commons nog meer op de kaart te zetten en de missie in de praktijk te brengen.

The Who in een afgetrapte voetbalkantine in Den Haag

Precies aan de vooravond van het nieuwe jaar op 31 december 2015 ontving Rob van der Werf van het legendarische Westend Drums een foto van 21 september 1965, gemaakt vlak voor een concert in de oude Marathon. Op de foto zien we de jonge bekkies van Pete Townshend, John Entwistle, Keith Moon en Roger Daltrey. Kortom: The Who in Den Haag!

Fotograaf: Fritz P.J. Al via Westend Drums

Fotograaf: Fritz P.J. Al via Westend Drums

De foto is een mooie aanvulling op het stuk van John van der Ree over die bewuste avond in ’65: ‘The Who in de Marathon – Keith Moon plays Westend; alsnog internationale furore’.

Het fenomeen: ‘Keith Moon drumt op een Westend set’ was éénmalig en moet in de historie van Westend drums bijgezet worden als een unicum van een ontmoeting tussen drummer en drums van afwijkende en tezelfdertijd bijzonder grote klasse.

Een stuk dat direct een tegenvraag bij mij opwierp: The Who speelde toch ook al eerder in Den Haag?

Ik stuurde een mailtje naar DirkJan Vos. Ergens had ik vernomen dat het allereerste overzeese optreden van The Who al in 1964 had plaatsgevonden, in een vage voetbalkantine. DirkJan vond het maar een vreemd verhaal.

Danelectro

Ik sloeg de Wikipedia van The Who erop na en vond informatie over een optreden uit 1964 voor 40 man en een paardenkop in een onbekende afgetrapte voetbalkantine in Den Haag. Ha, zie je wel!  En ineens schoot mij het verhaal te binnen over het allereerste optreden van The Who in Den Haag dat in het boek Haags Speelkwartier van Leo Blokhuis te lezen valt. Met daarin een aanvulling van bassist Rinus Gerritsen die een van die 40 toeschouwers bleek te zijn geweest. Hij raakte tijdens dat optreden op slag verliefd op John Entwistle z’n Danelectro bas. Om na het optreden de Haagse meesterverkoper Nico Servaas van de legendarische muziekwinkel Servaas te tippen om wat Danelectro bassen in te gaan slaan.

In het diepe ronkende laag van de Earring valt nog altijd de kenmerkende Danelectro-sound te herkennen.

the-who-haags-speelkwartier

Helaas, van het verhaal klopt geen hout! En nee, niet dat verhaal van Rinus want dat vond wel degelijk tijdens een concert van The Who in Den Haag plaats. Alleen niet in 1964. En ook niet in een afgetrapte voetbalkantine (*).

Uittenbogaard

De complete lijst van concerten die The Who in 1964 heeft gegeven sloeg ik erop na (zie Wikipedia pagina). Geen teken van Den Haag valt erin te ontdekken. Theo Uittenbogaard,  programmamaker voor radio en televisie, zat toendertijd op de middelbareschool en leverde regelmatig bijdragen aan AVRO’s jeugdomroep Minjon. In die hoedanigheid had hij ook radioreportage van het bewuste concert van The Who uit 1964 gemaakt, zo bleek uit de informatie op Wikipedia. Ik besloot Uittenbogaard via Wikipedia een bericht te sturen. In de tussentijd googelde DirkJan zijn telefoonnummer en besloot hem te bellen.

Hij bleek zich een jaartje te hebben vergist, deze Theo Uittenbogaard. Het was niet 1964 maar 1965 dat The Who in Den Haag voor het eerst heeft opgetreden. Uittenbogaard had de informatie zelf, met de inmiddels legendarische fout, op Wikipedia gezet. En die vage voetbalkantine bleek de Marathon te zijn. Helemaal niet vaag maar gewoon een bekende dancing waar ondermeer Q65 en de Golden Earrings regelmatig optraden in de 60-er jaren.

Ik zou bes’ nog wel een keertje,

net as vroegâh,

een nachie willen stappe,

op m’n Puch een wijffie hale,

en daarna danse in de Marathon.

O, o Den Haag – Harrie Jekkers

Tot slot, dat puntje van die eervolle vermelding dat Den Haag de stad zou zijn alwaar The Who haar eerste buitenlandse optreden zou hebben gegeven. Helaas, ook dat is niet waar. De tourlijst van 1965 laat overduidelijk zien dat The Who een paar maanden voor het concert in de vage voetbalkantine een tweetal concerten in Parijs heeft gegeven…

Gelukkig weten we nu hoe het echt zit.

* = Om precies te zijn was de Marathon de kantine annex dancing van de rolschaatsbaan die aan de Savornin Lohmanlaan zat.

De kwaliteit van je dag beïnvloeden

Henry David Thoreau was een Amerikaans schrijver en filosoof. Hij is vooral bekend om zijn boek Walden, waarin hij zijn ervaringen beschreef met het nastreven van een eenvoudige levensstijl. Hij heeft ook een bekend essay geschreven over burgerlijke ongehoorzaamheid. Thoreau werd bekend als een activist tegen de slavernij, voor behoud van de wildernis, en sommigen beschouwen hem als een pacifist.

Henry David Thoreau | Wikipedia

En van Thoreau is de quote:

De kwaliteit van je dag beïnvloeden, dat is de grootste onder de kunsten.

Natuurlijk ben ik TEGEN overheidscensuur!

© Gonzo media

© Gonzo media

Onze vraag is of jij als blogger je handtekening hieronder zou willen zetten. We zullen ook andere bloggers vragen om hun handtekening hieronder te zetten.

Ik was in Barcelona toen Ot van Bits Of Freedom mij dat verzoek per email stuurde. Daardoor staat mijn naam niet in de brief die naar demissionair minister Hirsch Ballin is verstuurd.

Maar waar gaat het om?

Hirsch Ballin heeft een concept-wetsvoorstel gepubliceerd waarmee het mogelijk moet worden dat het Openbaar Ministerie zonder
tussenkomst van een rechter websites en internetdiensten kan gaan blokkeren.

Wat een grapjas die Ballin! Die dacht dat we achterlijk zijn.

  • Tijdens 11 september 2001 waren het de bloggers die de echte verslaglegging deden. En dit betekende het succes van Blogger (later overname door Google).
  • In 2005 tijdens de Londonse metro-aanslagen bleek Wikipedia van groot belang voor de verslaglegging van wat eerder die dag had plaatsgevonden. Voordat Amerika wakker werd stonden er al tientallen pagina’s op Wikipedia klaar. Daar kan geen old school media newsprogram tegenop!
  • en ga zo maar door…

Sure, internet is een soort anarchie. En het blijkt nog te werken ook. Laat dat zo blijven zonder het verder in te perken!

Lees hierrr het complete persbericht.

Fonografie op Wikipedia, doe mee!

Fonografie is de kunst van het opnemen van geluid in haar natuurlijke omgeving.

Dit is de eerste zin van de Wikipediapagina over Fonografie. Een tijd geleden verzon ik die eerste zin en begon de Wikipediapagina over dit onderwerp. Na mij hebben nog een paar mensen hun bijdrage geleverd.

De pagina is nog steeds onvolledig. Fonografie verdient een veel uitgebreidere pagina op Wikipedia. Dus: als je er verstand van hebt, schrijf of edit mee!

Ben jij uniek genoeg voor Wikipedia?

Wie linkt er nooit naar Wikipedia? Het bevat de meest volledige informatie. En is nog behoorlijk betrouwbaar en onafhankelijk ook.

Het voordeel van de Wisdom of the crowds. Veel mensen samen weten meer dan slechts een paar individuen. Dat is in een notendop de kracht van Wikipedia. Een geweldig concept.

Toch schrijven bijvoorbeeld de meeste bands hun eigen bio’s gewoon zelf ondanks dat Wikipedia een veel betere bio heeft.

De meeste mensen zouden heel graag een heel ander verhaal willen vertellen over wie ze zijn en wat ze doen. En dat proberen ze ook. Maar Wikipedia is eerlijker. Die beschouwt van een afstand.

Alles wat je doet wordt hopelijk gezien, gelezen, of gehoord door anderen. En als het uniek genoeg is dan zal het op Wikipedia terecht komen zodat anderen er ook kennis van kunnen nemen.

Unieke dingen doen laat zich niet manipuleren. Unieke dingen zijn van nature zuiver.

KoppieCopy, een interessante debatsessie voor middelbare scholieren

Het kennishiaat omtrent auteursrecht vormt, gecombineerd met het voor jongeren weinig aansprekende karakter van auteursrecht, het probleem dat KoppieCopy aanpakt.

Volgende week ga ik voor een groep middelbare scholieren (middenbouw HAVO/VWO) in debat met Tim Kuik (Stichting Brein) en Jetse Spreij (advocaat), Hay Kranen (Wikipedia) en Ot van Daalen (Bits of Freedom).

Dat is nogal een boel tegengestelde meningen aan 1 tafel. Educatief verantwoord :)

(zie ook: Waag – project – KoppieCopy)

Waarom Creative Commons wel werkt

notacrime

Het artikel uit Computerrecht van KJ Koelman ‘Waarom Creative Commons niet kan werken‘ is online te lezen. Reageren kan ik daar niet, dus dat doe ik hier.

Ik ga wat zaken uit het artikel citeren. Eerstens:

De reden daarvoor is dat CC-licenties de obstakels die aan hergebruik van een willekeurig ergens op internet gevonden werk in de weg staan, niet wegnemen. De risico’s die een hergebruiker loopt als hij een zomaar ergens op internet aangeboden werk gebruikt waaraan géén CC-licentie is verbonden, zijn even groot als wanneer hij ervoor kiest een werk te ‘remixen’ dat wél onder een CC-licentie wordt aangeboden.

De toon is gezet. Risico’s. In dit stuk gaat de auteur uit van angst. Misbruik.

In ‘gewone’ licenties wordt het gevaar dat de gebruiker loopt als hij een werk van een ander gebruikt, weggenomen doordat de licentiegever de licentienemer vrijwaart voor alle schade die de laatste zou lijden, als er een derde opduikt die beweert rechthebbende te zijn. Zo kan de licentienemer, hoewel hij vaak niet kan weten of de licentiegever inderdaad bevoegd is de rechten te verlenen, tamelijk zorgeloos het werk gebruiken.

Dat dit in traditioneel copyright (‘alle rechten voorbehouden’) voorkomen kan worden lijkt mij onjuist, er moet veelal nog gewoon een rechter aan te pas komen als het misgaat. En het gaat vaak mis. We spreken dan van plagiaat; iemand geeft zich uit als zijde de originele auteur van een werk terwijl dit niet zo is. Lastig blijft altijd dat grijze gebied ‘geïnspireerd op’. De hele blues, jazz en popmuziek is gebaseerd op dit principe.

In feite: art always builds on the past. Waar de grens ligt spreken wij met elkaar af. Want let wel: niets staat 100% op zichzelf. Het is een kwestie van afspraken maken. Of anders gezegd: niets zo krom als het recht. Volgt u mij nog? :-p

De Amerikaanse hiphopartiest Akon is nog lang niet van alle plagiaatzaken af. Maandag bepaalde auteursrechtorganisatie Buma Stemra dat Akon een nummer van de Nederlandse dj Maurice Huismans heeft geplagieerd.

(bron: nu.nl)

Eigenlijk moet BUMA niet zo raar doen want haar bestand bestaat naar mijn idee uit heel veel werken die gewoon bij elkaar geplagiaat zijn.

Copyright is een raar iets. En op mode zit trouwens geen copyright. Grappig, toch? Had u niet gedacht. Merkenrecht moet natuurlijk wel overeind blijven, maar een ontwerpje nadoen, geen probleem. Dat mag.

En jij je als popmuzikant maar druk maken over dat copyright. Maar goeds, dat terzijde.

Het klopt natuurlijk dat iemand een CC licentie kan kiezen ook al is hij/zij niet de auteur. Dan ben je een beetje een boefje. Niet juist. Kleine oplichter. Dus diegene die dat werk hergebruikt is dan ook de sigaar op het moment dat het om ‘jatwerk’ blijkt te gaan (lees: een of andere fukking goedbetaalde rechter met zwarte band doet een almachtige uitspraak). Hoe zou dit anders kunnen? Niet.

Stel ik pak een foto van het internet en zet er mijn naam onder. Ik maak geen gebruik van een CC licentie, dus dan valt het onder ‘Alle rechten voorbehouden’. Wat maakt dat dan voor een verschil? Ben ik dan betrouwbaarder of minder betrouwbaar? Stel je belt mij op om te vragen of je die foto mag gebruiken en ik zeg ‘ja, dat kost je 75 euro’. Zou dat met CC anders werken? Nee. Misbruik is misbruik.

Verder lees ik:

Daarover zijn vooralsnog géén spectaculaire cijfers beschikbaar. Overigens is het merkwaardig dat een initiatief dat de ‘remix culture’ moet bevorderen, licenties aanbiedt die bewerken/remixen juist verbieden. Blijkens de statistieken wordt een groot deel van de CC-werken onder dergelijke ‘non-derivative works’ licenties verspreid.

Spectaculaire cijfers? Ik dacht het wel. Ik ben het eens dat de ND, geen afgeleide werken mogelijk, niet echt een ‘vrije’ licentie is en deze licentie wordt inderdaad veel in de dance en de hiphop gebruikt, maar er zijn heel veel werken die onder een vrijere licentie verstrekt worden. Spectaculaire cijfers? Kijk maar eens naar het CC gebruik op Flickr.com en de Google search die inmiddels ook via dit licentie systeem werkt. Hergebruik is ENORM. Weblogs hergebruiken deze content massaal. En ccMixter.org is een goed voorbeeld voor hergebruik via remixen van muziek. En zo zijn er nog heel veel sites die ik kan opnoemen. En de grootste Creative Commons gebruiker die massaal geremixt/hergebruikt wordt: wikipedia.

Ik weet niet wat die Koelman de afgelopen jaren gedaan heeft, maar op internet snuffelen hoort in dat rijtje duidelijk niet thuis. Opnieuw: dat terzijde.

Dat je nooit zeker weet of de rechthebbende wel legaal bezig is, nee, dat weet je nooit. Daarin maakt CC geen verschil. En als Koelman voor zijn partner een mooie ringetje koopt en aan de winkelier vraagt ‘echt goud?’, ook het antwoord op die vraag kan mogelijkerwijs niet kloppen met de werkelijkheid.

En als we bijvoorbeeld even kijken naar hoe de jazzmuziek in elkaar steekt of hoe een band als Led Zeppelin gewoon plagiaat heeft gepleegd op mensen zoals Muddy Waters… ga me nu niet vertellen dat copyright dat soort zaken oplost. Dat heeft het nooit gedaan. Dat heeft het nooit voorkomen. Maar goeds nu met het internet is het copyright al helemaal ten dode opgeschreven. Want alles wat digitaal het net op gaat is gedoemd om gekopieerd te worden door jan en alleman. Wil je dat niet, dan moet je offline houden. De uitvinding van RSS maakt dat alleen nog maar eenvoudiger. Net als alle andere webstandaarden. Tegenwoordig ‘praten’ alle webservices met elkaar. Dat levert voordelen op. Voor de makers van content en de verspreiders van content (jeps, alle makers zijn tegenwoordig ook verspreiders/zenders/pers/publiciteit). Zo kwam ik er gisteren bijvoorbeeld achter dat wanneer ik legaal een foto bookmark via delicious.com en deze feed toevoeg aan mijn Friendfeed.com als RSS, het plaatje voor gewoon automatische getoond wordt. Daar hoef je niet eens een vriend voor te zijn. Dus Friendfeed behandeld alle links als mogelijk toonbare content. En Friendfeed is echt niet de enige. Allerlei Twitter clients doen hetzelfde. Link je naar een video, dan zie je de video. Link je naar een mp3-bestandje, dan hoor je de muziek. Daar kun je wel met duizend rechters met zwarte banden op gaan afduiken… gaat niet lukken. Internet is te groot en te vrij en we hebben met zijn allen bepaald dat het die kant op moet. Dat data lekker van oost naar west mag wapperen.

Creative Commons is een prettig systeem voor mensen die wat rechten willen vrijgeven zodat legaal hergebruik eenvoudiger mogelijk is. CC zorgt binnen het huidige copyright voor meer flexibiliteit. Zodat niet voor alles toestemming gevraagd hoeft te worden. Maar het is een tussenvorm. En tijdelijk. Op internet is de zeggingskracht van copyright nul. Copyright en internet gaan niet samen, want internet is een grote kopieermachine en haar gebruikers geloven heilig in het delen van informatie.

Data wants to be free!

Ga jij maar proberen te voorkomen dat iemand iets met jouw content gaat doen. “Nee, dat mag niet!” Eenmaal op internet, is het van iedereen. Zal het door iedereen doorgegeven worden. Met een belangrijk kenmerk dat wel overeind moet blijven: de auteur zal altijd de auteur moeten blijven. Die naam moet genoemd worden, mag niet worden weggepoetst. En maak jij een herbewerking daarvan dan ben jij Die Persoon Van De Herbewerking. Logisch.

Maar copyright, dat is al sinds jaar en dag een zwaar achterhaald begrip. Dat had die Koelman dus wel mogen opschrijven. Maar goeds, niet getreurd want dat heb ik bij deze dus gedaan.